Continuo exponetur: hic tibi nihil est quicquam incommodi;Et illi miserae indigne factam iniuriam contexeris."Pollicitus sum; et servare in eo certum est quod dixi fidem;Nam de reducenda, id vero neutiquam honestum esse arbitror;Nec faciam; etsi amor me graviter consuetudoque eius tenet.Lacrimo, quae posthac futura est vita quum in mentem venit,Solitudoque. O fortuna, ut nunquam perpetuo es bona!Sed iam prior amor me ad hanc rem exercitatum reddidit,Quem ego tum consilio missum feci: idem nunc huic operam dabo.Adest Parmeno cum pueris: hunc minime est opusIn hac re adesse; nam olim soli credidiEa me abstinuisse in principio, cum data est.Vereor, si clamorem eius hic crebro audiat,Ne parturire intelligat: aliquo mihi estHinc ablegandus dum parit Philumena.

PARMENO. SOSIA. PAMPHILUS.Par.Ain tu tibi hoc incommodum evenisse iter?So.Non hercle verbis, Parmeno, dici potestTantum quam re ipsa navigare incommodum est.Par.Itane est? So. O fortunate, nescis quid maliPraeterieris qui nunquam es ingressus mare.