GetPassage urn:cts:latinLit:phi0134.phi005.perseus-lat2:301-320 urn:cts:latinLit:phi0134.phi005.perseus-lat2:301-320

Quod ita quum esse invenero, quid restat nisi porro ut fiam miser?Nam matris ferre iniurias me, Parmeno, pietas iubet.Tum uxori obnoxius sum; ita olim suo me ingenio pertulit;Tot meas iniurias quae nunquam in ullo patefecit loco.Sed magnum nescio quid necesse est evenisse, Parmeno,Unde ira inter eas intercessit quae tam permansit diu.Par.Haud quidem hercle parvum, si vis vero veram rationem exsequi.Non maximas quae maximae sunt interdum irae iniuriasFaciunt; nam saepe est quibus in rebus alius ne iratus quidem est,Quum de eadem causa est iracundus factus inimicissimus.Pueri inter sese quam pro levibus noxiis iras gerunt!Quapropter? quia enim qui eos gubernat animus infirmum gerunt.Itidem illae mulieres sunt ferme ut pueri levi sententia.Fortasse unum aliquod verbum inter eas iram hanc concivisse.Pam.Abi, Parmeno, intro ac me venisse nuntia. Par. Hem, quid hoc est? Pam. Tace.Trepidari sentio et cursari rursum prorsum. Par. Agedum ad foresAccede propius. Hem, sensistin? Pam. Noli fabularier.Pro Iupiter! clamorem audivi. Par. Tute loqueris, me vetas.My.Tace obsecro mea gnata. Pam. Matris vox visa est Philumenae.Nullus sum.