Adeon rem rediisse ut periculum etiam fame mihi sit, Syre?Sy.Modo liceat vivere, est spes—Cl. Quae? Sy. nos esurituros satis.Cl.Irrides in re tanta, neque me quicquam consilio adiuvas?Sy.Immo et ibi nunc sum, et usque id egi dudum, dum loquitur pater;Et, quantum ego intelligere possum— Cl. Quid? Sy. non aberit longius.Cl.Quid id ergo? Sy. Sic est, non esse horum te arbitror. Cl. Quid istuc, Syre?Satin sanus es? Sy. Ego dicam quod mihi in mentem: tu diiudica.Dum istis fuisti solus, dum nulla alia delectatioQuae propior esset, te indulgebant, tibi dabant: nunc filiaPostquam est inventa vera, inventa est causa qua te expellerent.Cl.Est verisimile. Sy. An tu ob peccatum hoc esse illum iratum putas?Cl.Non arbitror. Sy. Nunc aliud specta: matres omnes filiisIn peccato adiutrices, auxilio in paterna iniuriaSolent esse: id non fit. Cl. Verum dicis: quid nunc faciam, Syre?Sy.Suspicionem istanc ex illis quaere; rem profer palam:Si non est verum, ad misericordiam ambos adduces cito, autScibis cuius sis. Cl. Recte suades; faciam. Sy. Sat recte hoc mihiIn mentem venit: namque adolescens quam minima in spe situs eritTam facillime patris pacem in leges conficiet suas.Etiam haud scio an uxorem ducat; ac Syro nihil gratiae.