Edepol te, mea Antiphila, laudo et fortunatam iudico,Id quum studuisti, isti formae ut mores consimiles forent:Minimeque, ita me Di ament, miror, si te sibi quisque expetit.Nam mihi quale ingenium haberes fuit indicio oratio.
Et quum egomet nunc mecum in animo vitam tuam considero,Omniumque adeo vestrarum vulgus quae abs se segregant;Et vos esse istiusmodi, et nos non esse, haud mirabile est.Nam expedit bonas esse vobis: nos quibuscum est res non sinunt.Quippe forma impulsi nostra nos amatores colunt:
Haec ubi immutata est, illi suum animum alio conferunt.Nisi si prospectum interea aliquid est, desertae vivimus.Vobis cum uno semel ubi aetatem agere decretum est viro,Cuius mos maxime est consimilis vostrum, hi se ad vos applicant.Hoc beneficio utrique ab utrisque vero devincimini,
Ut numquam ulla amori vestro incidere possit calamitas.An.Nescio alias: me quidem semper scio fecisse seduloUt ex illius commodo meum compararem commodum. Cl. Ah!Ergo, mea Antiphila, tu nunc sola reducem me in patriam facis:Nam, dum abs te absum, omnes mihi labores fuere quos cepi leves
Praeterquam tui carendum quod erat.