472. πανημέριοι] ἀντὶ τοῦ τὸ πᾶν τὸ λοιπὸν τῆς ἡμέρας εἰς τὴν ᾠδὴν ἀναλίσκοντες· οὐ γὰρ διʼ ὅλης τῆς ἡμέρας.

473. παιήονα] οὔτε τὸν Ἀπόλλωνα οὔτε τὸν ἰατρὸν τῶν θεῶν, ἀλλὰ τὸν ὕμνον τὸν ἐπὶ καταπαύσει τοῦ λοιμοῦ.

παιήονα] παιὼν καὶ παιὰν ὕμνος ἐπὶ καταπαύσει λοιμοῦ] ἢ πολέμου ᾀδόμενος, πολλάκις καὶ προσδοκωμένου τοῦ δεινοῦ. πέντε δὲ αἱ παρὰ τοῖς ἥρωσιν ᾠδαί, παιανικόν, ὡς ⌈νῦν·⌋ θρη⌋νητικόν, ὅπερ ἐπὶ γυναικῶν τάσσει “ἆνερ, ἀπʼ αἰῶνος νέος ὤλεο” (Il. 24. 725)· 4. τηροῦν ‖ 8. υἴας ‖ 14. ἀφῆς ‖ 15. τῷ A: τὸ ‖ 16. κοῦροι iterum Post κρητῆρας ‖ 18. ὤροντο ‖ 19. γαννυμήδης ὑπορχηματικόν· “κοῦροι δʼ ἐπελήκεον ἄλλ⌈οι⌋” (Od. 8. 379)· σωφρονιστικόν, ὡς ὁ τοῦ ἀοιδοῦ Κλυταιμνήστρας· ἐγκωμιαστικόν, οἷον Ἀχιλλεὺς εὕρηται ᾄδων. “ἄειδε δʼ ἄρα κλέα ἀνδρῶν” (Il. 9. 189).

474. μέλποντες] ἡ μολπή ποτε καὶ ἐπὶ παιδιᾶς τίθεται “ἤρχετο B= μολπῆς” (Od. 6. 101), κυνῶν τε μέλπηθρα τὰ ὀρχήματά φησιν (Il. 13. 233).

τέρπετο] ὡς μουσηγέτης, ἢ ὅτι κάλλιστον τῶν εἰς θεοὺς δώρων A~B= λόγος. §. ἀθετεῖται δὲ ὁ στίχος.

475. ἠέλιος κατέδυ] ὅρος τοῦ κατὰ φύσιν ὕπνου καὶ παρὰ θεοῖς B= καὶ παρʼ ἀνθρώποις ἡλίου δύσις. καὶ ἄλλως “οὐδὲ ἔοικε δηθὰ θεῶν ἐν δαιτὶ θαασσέμεν, ἀλλὰ νέεσθαι” (Od. 3. 335).

476. * παρὰ πρυμνήσια νηός] ἵνα, ἐὰν εὔφορος αὔρα γένηται, B= αἴσθωνται κινηθείσης τῆς νεώς.

477. ἠριγένεια] ἡ ἐκ τοῦ ἦρι γεννωμένη· “ἦρι μάλʼ Ἑλ- B- λήσποντον” (Il. 9. 360) ὡς λυκηγενής, τριτογενής· ὅλα γὰρ ταῦτα εἰς πάθος ἀναλύεται, οὐκ εἰς ἐνέργειαν. τί οὖν ἐστι τὸ “αἰθρη- γενέος Βορέαο;” (Il. 15. 171). τὸ δὲ “ἦρι” ὀνοματικόν ἐστιν ἐπίρ- ρημα.

478. *ἀνάγοντο] ἐφʼ ὕψους γάρ ἐστιν ἡ Τροία.

479. ἴκμενον] ἰκμάδος γὰρ ὑδάτων ἀτμιζομένης τὸ διαχ⌈υθὲν⌋ A+B= ἄνεμόν τινες ἔφασαν. διὸ ψιλωτέον· οὐ γὰρ παρὰ τὸ ἱκνεῖσθαι. ἅμα δὲ φύσιν ἀνέμων διδάσκει καὶ τὸ στυγνὸν τοῦ λοιμοῦ διασκε- δάζει.

480. πέτα〈σ〉σαν] ἔστιν ἰδεῖν λυόμενον ἄρμενον καὶ ὑπὸ τοῦ B= ἀνέμου ἐπαιρόμενον.

481. πρῆσεν] ἐφύσησεν, ἐς κόλπον ἐνέπρησεν· ὑπέγραψε δὲ τὴν B- οὐριο⌈δρο⌋μοῦσαν ναῦν. §. συγχαίρων αὐτοῖς νῦν καλλιγραφεῖ τὸν B- ἀπόπλουν, οὐχ ὅτε ἀπήεσαν, ὅπερ καὶ ἐπὶ Ποσειδῶνος.

ἐν δʼ ἄνεμος πρῆσεν] Ἀριστοτέλης ⌈φησὶν ὡς⌋ κινούμενα ὀνόματα B= γράφει ὁ ποιητής.

483. * κατὰ κῦμα] ἀντὶ τοῦ κατὰ κύματος. τὸ δὲ πρὸς κῦμα ἐναντίωσιν σημαίνει.

484. *μετὰ στρατόν] “κατὰ στρατόν” Ἀρίσταρχος, οὐ “μετά.”

485. ἐπʼ ἠπείροιο ἔρυσ〈σ〉αν] διδάσκει πολὺ ἀπὸ θαλάττης νεωλ- κεῖν ὑφορωμένους τὴν πλήμμυραν.

487. αὐτοὶ δʼ ἐσκίδναντο] περισσὸν τὸ ἀποπρεσβεύεσθαι πρὸς Ἀγαμέμνονα· φανερὸν γὰρ ἦν ἀπὸ τῆς παύσεως τοῦ λοιμοῦ.

*488. αὐτὰρ ὅ] ὁ δὲ διογενής.

490. οὔτε ποτʼ εἰς ἀγορήν] ἢ πρόληψίς ἐστιν, ἢ εἰκὸς κατὰ τὸ σιωπώμενον καὶ ἐκκλησίαν καὶ πόλεμον πρὸς τοὺς περιοίκους γενέ- σθαι· ἐφʼ ἑκάστης γὰρ συνήεσαν “νηὶ παρὰ πρυμνῇ Ἀγαμέμνονος” (Il. 7. 383)· αὐτὸς δὲ ἦν ὁ ἐπὶ τοὺς πολεμίους ἐξάγων, ὅπερ οὐκ ἐποίει νῦν. εὖ δὲ τῶν γενναίων ψυχῶν φθορὰν εἶπε τὴν ἀργίαν· τοῖς πρακτικοῖς γὰρ ἡ ἀργία φθορά ἐστιν· καὶ “κεῖτο γὰρ ἐν νήεσσι” (Il. 2. 688) φησί, καὶ “κεῖτʼ ἀπομηνίσας” (ib. 772).

491. οὔτε ποτʼ εἰς πόλεμον] δύο οἶδεν ἀνδρῶν ἀρετάς, πρᾶξιν καὶ λόγον· προκρίνει δὲ τὸν λόγον. καὶ ἀλλαχοῦ “οὔπω εἰδόθʼ ὁμοιίου πτολέμοιο—ἵνα τʼ ἄνδρες ἀριπρεπέες τελέθουσιν” (Il. 9. 440).

493. * ἐκ τοῖο] ἐκ τούτου δὴ τοῦ χρόνου τοῦ τῆς μήνιδος. εἶπε γὰρ ἡ Θέτις “χθιζὸς ἔβη μετὰ δαῖτα” (424).

495. *πάντες ἅμα] οἱ ἐκεῖσε ἀπομείναντες.

497. ἠερίη δʼ ἀνέβη] ἐπιρ〈ρ〉ηματικῶς. διδάσκει δὲ καὶ τὸν τῶν ἐντεύξεων καιρόν· ἥσυχος γὰρ καὶ νηφάλιος ὁ ἑωθινὸς καιρός.

μέγαν οὐρανόν] οὕτω καὶ τὸ στερέωμα καλεῖ· “οὐρανοῦ ἐκκατέ- παλτο διʼ αἰθέρος” (Il. 19. 351) καὶ τὸν ὑπερνέφιον τόπον. αἱ δὲ κορυφαὶ τῶν ὀρέων ὑπερνέφιοί εἰσιν.

498. εὐρύοπα] ψιλῶς μεγαλόφωνον, ὡς τὸ “ἐριβρεμέτης,” ἢ μεγαλόφθαλμον διὰ τὸ προνοητικόν. ἰδία δὲ κάθηται διὰ τὴν ἐξοχήν· “ὃ δʼ ἀφήμενος οὐκ ἀλεγίξει” (Il. 15. 106)· ἅμα δὲ καὶ πρὸς τὸ παρόν.