σήμερον ἀγλαΐαι με διακρίνουσι προσώπων·δειμαίνω, τίνι μῆλον ὁ βουκόλος οὗτος ὀπάσσει.Ἥρην μὲν Χαρίτων ἱερὴν ἐνέπουσι τιθήνην,φασὶ δὲ κοιρανίην μεθέπειν καὶ σκῆπτρα φυλάσσειν· καὶ πολέμων βασίλειαν ἀεὶ καλέουσιν Ἀθήνην·μούνη Κύπρις ἄναλκις ἔην θεός. οὐ βασιλήωνκοιρανίην, οὐκ ἔγχος ἀρήιον, οὐ βέλος ἕλκω.ἀλλὰ τί δειμαίνω περιώσιον ἀντὶ μὲν αἰχμῆςὡς θοὸν ἔγχος ἔχουσα μελίφρονα δεσμὸν ἐρώτων; κεστὸν ἔχω καἰ κέντρον ἄγω καὶ τόξον ἀείρω,κεστόν, ὅθεν φιλότητος ἐμῆς ἐμὸν οἶστρον ἑλοῦσαιπολλάκις ὠδίνουσι καὶ οὐ θνῄσκουσι γυναῖκες.τοῖον ἐφεσπομένη ῥοδοδάκτυλος ἔννεπε Κύπρις.οἱ δʼ ἄρα μητρῴης ἐρατῆς ἀίοντες ἐφετμῆς