ἀστέρες ὑπνώουσι, καὶ ἐν σκοπέλοισιν ἰαύει·ἀστέρες ἀντέλλουσι, καὶ οὐ παλίνορσος ἱκάνει.μῆτερ ἐμή, τίνα χῶρον ἔχεις; τίνα δʼ οὔρεα ναίεις;πλαζομένην θῆρές σε κατέκτανον; ἀλλὰ καὶ αὐτοὶθῆρες ἀριζήλοιο Διὸς τρομέουσι γενέθλην ἤριπες ἐξ ὀχέων χθαμαλῆς ἐπὶ νῶτα κονίηςσὸν δέμας οἰοπόλοισιν ἐνὶ δρυμοῖσι λιποῦσα;ἀλλὰ πολυπρέμνων ξυλόχων ὑπὸ δάσκιον ὕληνδένδρεα παπτήνασα καὶ αὐτῶν μέχρι πετήλωνσὸν δέμας οὐκ ἐνόησα· καὶ οὐ νεμεσίζομαι ὕλῃ. μὴ διεροῖς στονόεντος ἐπʼ Εὐρώταο ῥεέθροιςνηχομένην ἐκάλυψεν ὑποβρυχίην σε γαλήνη;ἀλλὰ καὶ ἐν ποταμοῖσι καὶ ἐν πελάγεσσι θαλάσσηςνηιάδες ζώουσι καὶ οὐ κτείνουσι γυναῖκας.ὣς ἡ μὲν στενάχιζεν· ἀνακλίνουσα δὲ δειρὴν ὕπνον ἔπνει, θανάτοιο συνέμπορον· ἦ γὰρ ἐτύχθηἄμφω ἀναγκαίη ξυνήια πάντα λαχόντεἔργα παλαιοτέροιο κασιγνήτοιο διώκειν.ἔνθεν ἀκηχεμένοισι βαρυνόμεναι βλεφάροισιπολλάκις ὑπνώουσιν, ὅτε κλαίουσι, γυναῖκες. ἡ μὲν ἀλητεύουσα δολοφροσύνῃσιν ὀνείρωνμητέρα παπταίνειν ὠίσατο, τοῖα δὲ κούρηἴαχε θαμβήσασα καὶ ἀχνυμένη περ ἐοῦσα·χθιζὸν ὀδυρομένην με δόμων ἔκτοσθε φυγοῦσακάλλιπες ὑπνώουσαν ὑπὲρ λεχέων γενετῆρος. ποῖον ὄρος μεθέηκα; τίνας προλέλοιπα κολώνας;οὕτω καλλικόμοιο μεθʼ ἁρμονίην Ἀφροδίτην Ἀφροδίτης;τοῖα δὲ φωνήσασα προσέννεπε Τυνδαρεώνη·τέκνον ἀκηχεμένη, μὴ μέμφεο δεινὰ παθούσῃ· ὁ χθιζός με μολών ἀπατήλιος ἥρπασεν ἀνήρ. ἔννεπεν. ἡ δʼ ἀνόρουσε καὶ οὐχ ὁρόωσα τιθήνηνὀξυτέρῃ πολὺ μᾶλλον ἀνεβρυχήσατο φωνῇ·ἠερίης, ὄρνιθες, ἐύπτερα τέκνα γενέθλης,εἴπατε νοστήσαντες ἐπὶ Κρήτην Μενελάῳ·χθιζὸν ἐπὶ Σπάρτην τις ἀνὴρ ἀθεμίστιος ἐλθὼν ἀγλαΐην ξύμπασαν ἑῶν ἀλάπαξε μελάθρων.ὣς ἡ μὲν πολύδακρυς ἐς ἠέρα φωνήσασα,μητέρα μαστεύουσα, μάτην ἐπλάζετο κούρη.καὶ Κικόνων πτολίεθρα καὶ Αἰολίδος πόρον ἝλληςΔαρδανίης λιμένεσσιν ὁ νυμφίος ἤγαγε νύμφην. πυκνὰ δὲ τίλλε κόμην, χρυσέην δʼ ἔρριψε καλύπτρηνΚασσάνδρη νεόφοιτον ἀπʼ ἀκροπόληος ἰδοῦσα.