πυκνὰ δὲ μυρομένης θαλεραὶ μινύθουσι παρειαί.ἦ τάχα νυμφάων ἐς ὁμήγυριν ἀγρομενάωνἤλυθεν, ἰθείης δὲ παραπλάζουσα κελεύθουἵσταται ἀσχαλόωσα, καὶ ἐς λειμῶνα μολοῦσαὡράων δροσόεντος ὑπὲρ πεδίοιο θαάσσει, ἢ χρόα πατρῴοιο λοεσσομένη ποταμοῖοᾤχετο καὶ δήθυνεν ἐπʼ Εὐρώταο ῥεέθροις.τοῖα δὲ δακρύσασα πολύστονος ἔννεπε κούρη·οἶδεν ὄρος, ποταμῶν ἐδάη ῥόον, οἶδε κελεύθουςἐς ῥόδον, ἐς λειμῶνα· τί μοι φθέγγεσθε, γυναῖκες; ἀστέρες ὑπνώουσι, καὶ ἐν σκοπέλοισιν ἰαύει·ἀστέρες ἀντέλλουσι, καὶ οὐ παλίνορσος ἱκάνει.μῆτερ ἐμή, τίνα χῶρον ἔχεις; τίνα δʼ οὔρεα ναίεις;πλαζομένην θῆρές σε κατέκτανον; ἀλλὰ καὶ αὐτοὶθῆρες ἀριζήλοιο Διὸς τρομέουσι γενέθλην ἤριπες ἐξ ὀχέων χθαμαλῆς ἐπὶ νῶτα κονίηςσὸν δέμας οἰοπόλοισιν ἐνὶ δρυμοῖσι λιποῦσα;ἀλλὰ πολυπρέμνων ξυλόχων ὑπὸ δάσκιον ὕληνδένδρεα παπτήνασα καὶ αὐτῶν μέχρι πετήλωνσὸν δέμας οὐκ ἐνόησα· καὶ οὐ νεμεσίζομαι ὕλῃ.