τὴν μὲν ἀληθείης—κεράων ἀπελάμπετο κόσμος—ἔνθεν ἀναθρῴσκουσι θεῶν νημερτέες ὀμφαί,τὴν δὲ δολοφροσύνης, κενεῶν θρέπτειραν ὀνείρων.αὐτὰρ ὁ ποντοπόρων Ἑλένην ἐπὶ σέλματα νηῶνἐκ θαλάμων ἐκόμισσε φιλοξείνου Μενελάου, κυδιόων δʼ ὑπέροπλον ὑποσχεσίῃ Κυθερείηςφόρτον ἄγων ἔσπευδεν ἐς Ἴλιον ἰωχμοῖο.Ἑρμιόνη δʼ ἀνέμοισιν ἀπορρίψασα καλύπτρηνἱσταμένης πολύδακρυς ἀνέστενεν ἠριγενείης,πολλάκι δʼ ἀμφιπόλους θαλάμων ἔκτοσθε λαβοῦσα, ὀξύτατον βοόωσα τόσην ἀνενείκατο φωνήν·παῖδες, πῆ με λιποῦσα πολύστονον ᾤχετο μήτηρ,ἣ χθιζόν σὺν ἐμοὶ θαλάμων κληῖδας ἑλοῦσαἔδραθεν ὑπνώουσα καὶ ἐς μίαν ἤλυθεν εὐνήν;ἔννεπε δακρυχέουσα, συνωδύροντο δὲ παῖδες. ἀγρόμεναι δʼ ἑκάτερθεν ἐπὶ προθύροισιν ἐρύκεινἙρμιόνην στενάχουσαν ἐπειρήσαντο γυναῖκες·τέκνον ὀδυρομένη, γόον εὔνασον. Ὤιετο μήτηρ,νοστήσει παλίνορσος· ἔτι κλαίουσα νοήσεις.οὐχ ὁράᾳς; γοεραί μὲν ἐπιμύουσιν ὀπωπαί,