ἐξαπίνης Ἑλένη μετεκίαθε δώματος αὐλὴν καὶ θαλερῶν προπάροιθεν ὀπιπεύουσα θυράωνὡς ἴδεν, ὣς ἐκάλεσσε καὶ ἐς μυχὸν ἤγαγεν οἴκουκαί μιν ἐφεδρήσσειν νεοπηγέος ὑψόθεν ἕδρηςἀργυρέης ἐπέτελλε· κόρον δʼ οὐκ εἶχεν ὀπωπῆςἄλλοτε δὴ χρύσειον ὀισαμένη Κυθερείης κοῦρον ὀπιπεύειν θαλαμηπόλον—ὀψὲ δʼ ἀνέγνω,ὡς οὐκ ἔστιν Ἔρως· βελέων δʼ οὐκ εἶδε φαρέτρην—πολλάκι δʼ ἀγλαΐῃσιν ἐυγλήνοισι προσώπωνπαπταίνειν ἐδόκευε τὸν ἡμερίδων βασιλῆα·ἀλλʼ οὐχ ἡμερίδων θαλερὴν ἐδόκευεν ὀπώρην πεπταμένην χαρίεντος ἐπὶ ξυνοχῇσι καρήνου.ὀψὲ δὲ θαμβήσασα τόσην ἀνενείκατο φωνήν·ξεῖνε, πόθεν τελέθεις; ἐρατὸν γένος εἰπὲ καὶ ἡμῖν.