οἶκον Ἀμυκλαίοιο παραγνάμψας Ὑακίνθου,ὅν ποτε κουρίζοντα σὺν Ἀπόλλωνι νοήσαςδῆμος Ἀμυκλαίων ἠγάσσατο, μὴ Διὶ Λητὼκυσαμένη καὶ τοῦτον ἀνήγαγεν· αὐτὰρ Ἀπόλλωνοὐκ ἐκάη Ζεφύρῳ ζηλήμονι παῖδα φυλάσσων. γαῖα δὲ δακρύσαντι χαριζομένη βασιλῆιἄνθος ἀνηέξησε, παραίφασιν Ἀπόλλωνος,ἄνθος ἀριζήλοιο φερώνυμον ἡβητῆρος.ἤδη δʼ ἀγχιδόμοισιν ἐπʼ Ἀτρείδαο μελάθροιςἵστατο θεσπεσίῃσιν ἀγαλλόμενος χαρίτεσσιν. οὐ Διὶ τοῖον ἔτικτεν ἐπήρατον υἷα Θυώνη·ἱλήκοις, Διόνυσε· καὶ εἰ Διός ἐσσι γενέθλης,καλὸς ἔην καὶ καὶ κεῖνος ἐπʼ ἀγλαΐῃσι προσώπων.ἡ δὲ φιλοξείνων θαλάμων κληῖδας ἀνεῖσα ἐξαπίνης Ἑλένη μετεκίαθε δώματος αὐλὴν καὶ θαλερῶν προπάροιθεν ὀπιπεύουσα θυράωνὡς ἴδεν, ὣς ἐκάλεσσε καὶ ἐς μυχὸν ἤγαγεν οἴκουκαί μιν ἐφεδρήσσειν νεοπηγέος ὑψόθεν ἕδρηςἀργυρέης ἐπέτελλε· κόρον δʼ οὐκ εἶχεν ὀπωπῆςἄλλοτε δὴ χρύσειον ὀισαμένη Κυθερείης