ἄγχι δὲ ναιομένην ὑπὸ δάσκιον οὔρεος ὕλην γείτονα παπταίνων ἐρατὴν θηεῖτο Θεράπνην.οὔπω κεῖθεν ἔην δολιχὸς πλόος, οὐδέ γαλήνηςδηρὸν ἐρεσσομένων ἠκούετο δοῦπος ἐρετμῶν,καὶ χθονὸς εὐκόλποισιν ἐπʼ ἠιόνεσσι βαλόντεςπείσματα νηὸς ἔδησαν, ὅσοις ἁλὸς ἔργα μεμήλει. αὐτὰρ ὁ χιονέοιο λοεσσάμενος ποταμοῖοᾤχετο φειδομένοισιν ἐπʼ ἴχνεσιν ἴχνος ἐρείδων,μὴ πόδες ἱμερόεντες ὑποχραίνοιντο κονίης,μὴ πλοκάμων κυνέῃσιν ἐπιβρίσαντες ἐθείραςὀξύτερον σπεύδοντος ἀναστέλλοιεν ἀῆται. ἄρτι μὲν αἰπύδμητα φιλοξείνων ναετήρωνδώματα παπταίνων καὶ γείτονας ἐγγύθι νηοὺςἄστεος ἀγλαΐην διεμέτρεεν, ἔνθα μὲν αὐτῆςχρύσεον ἐνδαπίης θηεύμενος εἶδος Ἀθήνης,ἔνθα δὲ Καρνείοιο φίλον κτέρας Ἀπόλλωνος οἶκον Ἀμυκλαίοιο παραγνάμψας Ὑακίνθου,ὅν ποτε κουρίζοντα σὺν Ἀπόλλωνι νοήσαςδῆμος Ἀμυκλαίων ἠγάσσατο, μὴ Διὶ Λητὼκυσαμένη καὶ τοῦτον ἀνήγαγεν· αὐτὰρ Ἀπόλλωνοὐκ ἐκάη Ζεφύρῳ ζηλήμονι παῖδα φυλάσσων. γαῖα δὲ δακρύσαντι χαριζομένη βασιλῆιἄνθος ἀνηέξησε, παραίφασιν Ἀπόλλωνος,ἄνθος ἀριζήλοιο φερώνυμον ἡβητῆρος.ἤδη δʼ ἀγχιδόμοισιν ἐπʼ Ἀτρείδαο μελάθροιςἵστατο θεσπεσίῃσιν ἀγαλλόμενος χαρίτεσσιν. οὐ Διὶ τοῖον ἔτικτεν ἐπήρατον υἷα Θυώνη·ἱλήκοις, Διόνυσε· καὶ εἰ Διός ἐσσι γενέθλης,καλὸς ἔην καὶ καὶ κεῖνος ἐπʼ ἀγλαΐῃσι προσώπων.ἡ δὲ φιλοξείνων θαλάμων κληῖδας ἀνεῖσα ἐξαπίνης Ἑλένη μετεκίαθε δώματος αὐλὴν καὶ θαλερῶν προπάροιθεν ὀπιπεύουσα θυράωνὡς ἴδεν, ὣς ἐκάλεσσε καὶ ἐς μυχὸν ἤγαγεν οἴκουκαί μιν ἐφεδρήσσειν νεοπηγέος ὑψόθεν ἕδρηςἀργυρέης ἐπέτελλε· κόρον δʼ οὐκ εἶχεν ὀπωπῆςἄλλοτε δὴ χρύσειον ὀισαμένη Κυθερείης κοῦρον ὀπιπεύειν θαλαμηπόλον—ὀψὲ δʼ ἀνέγνω,ὡς οὐκ ἔστιν Ἔρως· βελέων δʼ οὐκ εἶδε φαρέτρην—πολλάκι δʼ ἀγλαΐῃσιν ἐυγλήνοισι προσώπωνπαπταίνειν ἐδόκευε τὸν ἡμερίδων βασιλῆα·ἀλλʼ οὐχ ἡμερίδων θαλερὴν ἐδόκευεν ὀπώρην πεπταμένην χαρίεντος ἐπὶ ξυνοχῇσι καρήνου.