νῆας δʼ οὐκ ἐνόησε καὶ οὐκ ἤσκησεν Ἀθήνη.ἄρτι μὲν Ἰδαίων ὀρέων ἠλλάξατο πόντονκαὶ λεχέων ἐπίκουρον ἐφεσπομένην Ἀφροδίτηνπολλάκις ἀκταίοισιν ἱλασσάμενος θυέεσσινἔπλεεν Ἑλλήσποντον ἐπʼ εὐρέα νῶτα θαλάσσης, τῷ δὲ πολυτλήτων σημήια φαίνετο μόχθων.κυανέη μὲν ὕπερθεν ἀναθρώσκουσα θάλασσαοὐρανὸν ὀρφναίων ἑλίκων ἐζώσατο δεσμῷεἶθαρ ἀμιχθαλόεντος ἀπʼ ἠέρος ὄμβρον ἱεῖσα,ἐκλύσθη δέ τε πόντος ἐρεσσομένων ἐρετάων. τόφρα δὲ Δαρδανίην καὶ Τρώιον οὖδας ἀμείψαςἸσμαρίδος μεθέηκε παραπλώων στόμα λίμνης,αἶψα δὲ Θρηικίοιο μετʼ οὔρεα ΠαγγαίοιοΦυλλίδος ἀντέλλοντα φιλήνορος ἔδρακε τύμβονκαὶ δρόμον ἐννεάκυκλον ἀλήμονος εἶδε κελεύθου, ἔνθα διαστείχουσα κινύρεο, Φυλλίς, ἀκοίτηνδεχνυμένη παλίνορσον ἀπήμονα Δημοφόωντα,ὁππότε νοστήσειεν Ἀθηναίης ἀπὸ δήμων.τῷ δὲ βαθυκλήροιο διὰ χθονὸς Αἱμονιήωνἐξαπίνης ἀνέτελλεν Ἀχαιίδος ἄνθεα γαίης,