15. Ταῦτα ἐλογιζόμην, τοῦτον ἔζων τὸν βίον, ἐπὶ τοσαύτης διῆγον εὐδαιμονίας καὶ τὸ καλὸν πρόσρημα μισάνθρωπος ὠνομαζόμην, ἀλλ’ οὐ Τίμων ἔτι, τὴν προσηγορίαν ἀπὸ τοῦ τρόπου μεταλαμβάνων. ἀλλ’ ὁ φθόνος καθ’ ἡμῶν ἴσχυσε καὶ δαίμων τις πονηρὸς ἀνέτρεψέ μου τὸν βίον καὶ κρείττων ἐγένετο τῆς ἐμῆς 6 Diod. Sic. I 86 et 87 8 Xen. comm. III 10, 1 9 cf. t. II 218, 2 i Luc Tim. ’ξ 4 1 μοι post ἐξετείνετό D edd delevi, ἐπὶ inser Ma 3 2 αὐτῶν HVaMaCl 3 ἐμισοῦμεν Mor 4 καθὲν La 5 δὴ om Va 6 ἔχοντα τὸν τύπον scripsi ex HVLaBVaMa Cl τὸν τύπον ἔχοντα D edd | κατεσκευάζον La sed ἐς in ras et ὁ ex ὢ corr s | πολὺ Va sed λ in ras m 4 πολλοὶ 7 πλέον inBerui om libri πρότερον edd 9 διφρείαν Ma sed ’φ’ in ras m 3 10 θρυλλοῦσιν VBMaCl edd θρυλλοῦσι Va cf. p. 555,19; t. II 403, 3; IV 152, 14; 245, 13 11 ἂν om D 13 voce γῆν des La fol 99 quae sequuntur usque ad p. 547, 13 διαρραγείς ἀπὸ ἴ’ ἴ’ uno folio amisso perierunt 18 ἐκ H | λαμβάνων Va 19 τις HVaMaCl προθέσεως. καὶ θεῖόν τι φάντασμα καὶ κάλλος οὐρά- νιον τὴν Ἀλκιβιάδου μορφὴν ὑπελθὸν εἰς ἡμᾶς ἐκώ- μασε. καὶ τὸ αὐτὸ πέπονθα ταῖς Βάκχαις αἳ τῷ Διο- νύσῳ πληγεῖσαι οὐ δύνανται μένειν ἐφ’ ἑαυτῶν, Τίμων εἰς ἄστυ, Τίμων εἰς ἐκκλησίαν | RIV 186 πολλῶν ἀκούων, πάντας ὁρῶν, θορύβου καὶ κραυγῆς ἀνεχόμενος.