καὶ μήν, εἰ μὲν δι’ εὐ- τυχίας τὸν λοιπὸν πορεύσῃ βίον, καλὸν αἰτίας ἀπάσης σαυτὸν καθαρεύειν· εἰ δ’ ἀνάγκη τι καὶ προσπταῖσαι, χαλεπὸν γὰρ ἄνθρωπον διὰ τέλους εὐτυχεῖν, τὸ δοκεῖν τῆς νῦν ἀτιμίας ὑπέχειν δίκην διαφύγωμεν.