Περιῄειν οὖν πενθοῦσιν ἐοικώς, τοῖς τε παρ-
οῦσιν ἀχθόμενος τά τε ἀπόντα ποθῶν, καί μοι οὕτως
ἀκριβῶς ὁ τῶν Βιθυνῶν ἔρως ἐνῴκει μηδὲν ἕτερον
ἐπιτρέπων θαυμάσαι, ὥστε ἐπειδὴ θέρος ἦν, αὖθις
ἐκεῖσε ἐκομιζόμην ἀφιέντος μὲν οὐδενός, ἀπειλούντων
δὲ πολλῶν, κρατοῦντος δὲ τοῦ θεοῦ. λοιμοῦ δὲ ἐλαύ-
νοντος τοὺς ἀνθρώπους μετασχών πως τοῦ κακοῦ καὶ
αὐτὸς παραινέσεσιν ἰατρῶν πάλιν ἦν, ἐξ ἦς ἐπεφεύγειν.
δευτέρου θέρους ταὐτὰ καὶ ἐτόλμων καὶ ἠναγκαζόμην
λιμοῦ ποιοῦντος, ἃ πρότερον ὁ λοιμός. καὶ κατὰ ταύ-
την γε τὴν πορείαν ἐν Λιβύσσῃ — σταθμὸς δὲ ἡ
Λίβυσσα τάφῳ τε καὶ λόγῳ τῷ περὶ τοῦ κειμένου
κοσμούμενος — ἐνταῦθα ἐξ αἰθρίας τε ἀκριβοῦς καὶ
δριμυτάτης ἀκτῖνος νέφη συνδραμόντα σκηπτὸν καὶ
ποιεῖ καὶ ἀποστέλλει, κὰδ δὲ πρόσθ’ ὀρέων Διομή-
δεος ἧκε χαμᾶζε, καὶ ἐπεπόνθειν μὲν δὴ ὅσα εἰκὸς