τὸν τοίνυν ἐκεῖθεν εἰς τήνδε τὴν ὥραν χρόνον δόσιν θεῶν λογίων νομιστέον. ἐφρόντισα μέντοι καὶ 1 Thuc. Ι 141, 6 2 τίς ABV 3 δὲ ὦ L 5 ἠφίει V 7 πρός τε libri edd | βουλὰς Ferr Mor, qui βολὰς coni 8 ποιήσειαν et 9 φόβοι scripsi e VL ποιήσειεν et φόβος ACPB edd 10 ἅπας] καὶ L 13 ὑφ’ scripsi e V ἐφ’ reliqui libri edd 16 οὐκ inserui auctore Re | γρ ἐκέκληντο Mor in marg 17 ἦν om Ferr Mor qui ἔνι coni | ἰδεῖν ἰδὼν V probante Gasda | ἰόντα L 20 δι’ οὓς ἅπας λίθος μάταιος post κεκωλυκότος Ferr in marg et Mor qui e superioribus iterata esse cognovit | ἦ? 21 ἐδεήθη L | τοσοῦτον L 22 τὸν] τῶν L | χώραν L τοῦ σωφρονίσαι τὸν ἄνθρωπον, δῆσαί τε αὐτὸν τῷ πατρὶ συμβουλεύσας καὶ μετενεγκεῖν ἐφ’ ὕδωρ ἀπ’ οἴνου, καὶ γὰρ δὴ καὶ ἐπεπύσμην οἴνῳ νοσῆσαι τὸν ἄνθρωπον.

239. Ἀλλ’ ἐπάνειμι δή· τῶν τις | ἐμοὶ πεπλησια- R 145 κότων ἀνὴρ ἀεί τινας ἑστιῶν καὶ τούτῳ χαίρων ὤν τέ τις ἐν τῷ μεγάλῳ συνεδρίῳ, κιβδήλοις ὀνείρασιν ἐξαπατηθεὶς ὑπισχνουμένοις τὰ οὐκ ἐσόμενα, γελῶν ἅμα πρὸς πολλούς, ἅττα ἴδοι, ἔλεγε. τοῦτο προιὼν ὁ χρόνος ἐποίησε κίνδυνον. καὶ ἀδικεῖν ἐδόκουν, ὁ μὲν οἷς εἶπεν, ὁ δὲ οἷς ἤκουσεν.