εὐθὺς μὲν οὖν βοή τε πολλὴ καὶ ἀθυμία, καὶ ἀπὸ τῆς φαυλοτέρας τύχης τῷ πράγματι τοὔνομα, μικρὸν δὲ ὕστερον ἐπῃ- νεῖτο τὸ δαιμόνιον πολέμου μεγίστης πόλεως ἐξελόμενον τὸν ποιητὴν. ὅ γὰρ δὴ εἶχεν ἀνάγκην τῷ ἐπαινέτῃ διελθεῖν, τῷ λόγῳ μὲν τὸ εἰκὸς ἐφύλαττε, πόλιν δὲ οὐ ῥᾳδίαν ἐνεγκεῖν ἐποίει πολεμίαν. οὕτω τὸ δοκοῦν κακὸν ἀγαθὸν ἀπεφάνη.

182. Οὐ μὴν ὅ γε ἐρῶ, τοιοῦτον, ἀλλὰ κακὸν καὶ 3 or XXIII t. II 30, 3 sq. Amm. XXXI 13, 12 sq. 4 Amm. XXIX 2, 16 3 μέσοις VL et γρ Mor in marg 4 ὑπάρχον defendit Sie- vers 152 ὑπάτου Re 5 φανούμενος VL 7 μία — ἐκεῖνος om ACPB Ferr (sed sunt in marg), ut scholium eiecit Re 12 εἰς τὸ — πολυάνθρωπον om Β in lacuna 20 vel 21 litterarum | ὡς scripsi auctore Re εἰς libri edd 13 γίνεται Β | διακωλῦον? cf. 96, 11; 136, 1 17 πολέμου ἀπὸ τῆς μεγίστης coni Re | ἐξε- λομένον L 18 ἀνάγκη sed post η lacuna unius litterae L 20 ῥᾳδίως ἐνεγκὼν Ferr in marg Mor 21 ἀπεφάνη scripsi e VLP (α tamen in ras m4) Β γρ Mor in marg ἐπεφάνη AC (post η ras litterae) Ferr Mor ἐπεφήνει Re Anim δοκοῦν καὶ ὄν, κακῶν τὸ μέγιστον. τέτταρες ἄνδρες οἰκιῶν | τῶν πρώτων, λαμπροὶ μὲν ἐν διδασκαλείοις, R 119 λαμπροὶ δὲ ἐν ἀρχαῖς, ἦν δὲ ἐν ταῖς ἐλπίσι τὸ μειζό- ωνς ἐκλάμψειν, οὗτοι οἱ τέτταρες ἐν μησὶ τοσούτοις ἐτάφησαν, καὶ τοῦτο βασιλεὺς ἀγνοῶν ἔπεμπεν ἀρχὰς τοῖς κειμένοις.