Προσαίτης ἦν δι᾿ ἀπορίαν τῶν ἀναγκαίων καὶ ἀδυναμίαν. Τι τοιούτους δ᾿ ἂν εὕροις τοὺς ἀπὸ Ἑλλήνων καὶ βαρβάρων τῶν ὠφέλειαν
καὶ τὸ πορισμὸν τῆς Χριστοῦ ἀληθείας καὶ τῶν πλουσίων θεωρημά- των αὐτοῦ τὴν γνῶσιν προσαιτοῦντας. οὐ μόνον δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀπήλλαξεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς τυφλότητος ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοῦ προσαιτεῖν. ἐχαρίσατο γὰρ αὐτῷ ἄμα τοῦ βλέπειν καὶ τὰ πρὸς σωτηρίαν ψυχῆς ἀναγκαῖα. καὶ ἐνταῦθα μὲν ἡ τυφλότης τοῦ προσαιτεῖν αἰτία, ἐν δὲ
ταῖς Πράξεσιν ἡ χωλότης.
Εἰ ὁ μὴ τηρῶν τὸ σάββατον οὔκ ἐστιν ἀπὸ θεοῦ, οὐδὲ ἱερεῖς ὑμῶν οἱ τὸ σάββατον διὰ τῆς περιτομῆς βεβηλοῦντες εἰσὶν ἀπὸ τοῦ θεοῦ.
1 Matth. 24, 35. — 6 Vgl. Corder. p. 145, wo das Citat mit Recht auf Chrysostomus ückgeführt ist; es stammt aus hom. 37, 2 [p. VIII, 248 Α Montf.2] — 9 Stammt aus Chrysostomus, h. 46, 3 [VIII, p. 313 D—314 C]. — 12 Vgl. Nr. — 16 Vgl. Joh. 9, 1. — 19 Vgl. Act. 3, 2. — 2.3 Vgl. Nr. LXV. 6 f. 140r | 12 f. 175r | 13–17 „Korrupt” We | 23 f.