Ἕκτον τιθέσθω τὸ μὴ δύνασθαι τὸν υἱὸν ἀφ’ ἑαυτοῦ ποιεῖν μηδέν, ἐὰν μή τι βλέπη τὸν πατέρα ποιοῦντα. τοῦτο δὲ τοιοῦτόν ἐστιν· οὐ τῶν καθ’ ἕνα τρόπον λεγομένων τὸ δύνασθαι ἢ μὴ δύνασθαι· πολύσημον δέ. τὸ μὲν γάρ τι λέγεται κατὰ δυνάμεως ἔλλειψιν, καί ποτε, καὶ πρός τι, ὡς τὸ μὴ δύνασθαι τὸ παιδίον ἀθλεῖν, ἢ τὸ σκυλάκιον βλέπειν, ἢ πρὸς τόνδε διαγωνίζεσθαι. ἀθλήσει γὰρ ἴσως ποτέ, καὶ ὄψεται, καὶ διαγωνιεῖται πρὸς τόνδε, κἂν πρὸς ἕτερον ἀδυνάτως ἔχῃ. τὸ δέ, ὡς ἐπὶ πλεῖστον, ὡς τό· Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπ’ ἄνω ὄρους κειμένη. τάχα γὰρ ἂν καὶ κρυφθείη τις, ἐπιπροσθοῦντος μείζονος. τὸ δέ, ὡς οὐκ εὔλογον· Οὐ δύνανται οἱ υἱοὶ τοῦ 9. 2 τοῦτο] ταύτα b || 3 δοίης] δώῃς ‘ Reg. b ’ 10. 7 μηδὲν] οὐδὲν ’Reg. ’ || 14 ὡς ἔπι πλεῖστον ὡς τὸ οὐ] ὡς ἔπι τὸ πλεῖστον οὐ b || 17 ευλογον] + ὡς τὸ f II om οἱ b 3. τῷ θεῷ] See note on ἑ 7 τοῦ κατὰ τὸν ἄνθρ. νοουμ. 4. ἐπίκτητα] Cp. ii 31. 10. ’λθ’. 6. — The Son cannot do, except He see the Father doing. ‘Cannot’is a word of many meanings; cannot now, cannot as a rule, cannot reasonably, cannot because not, cannot naturally though miracle might do it. 6. μὴ δύνασθαι] John v 19. 8. οὐ τῶν καθ’ ἕνα τρ. λ.] The gen. is due to the technical language of logic, like ἀδυνάτων in § 7. ’Can’ and ’cannot’ do not belong to that logical class of words which can only be used in one sense. They have manyshades of signification πολύς.). Gr. uses the sing. πολύσημον) be. cause he is only going to consider the negative, ’cannot.’ 9. τὸ μὲν γάρτι] ’for ’ lit. ‘ ’ Sometimes it denotes lack of power — not always absodo, lutely predicated, but with reference to time and circumstances ποτε, πρός τι). 14. τὸ δέ, ὡς ἐπὶ πλεῖστον] Somewill times it denotes a general rule, which does not invariably hold good. 15. οὐ δ. πόλις κρ.] Matt, v 14. 16, ἐπιπροσθοῦντος] Cp. ii 4. Μείζονος, ’something ’; not ὄρους understood. 17. οἱ υἱοὶ τοῦ ν.] Mark ii 19. νυμφῶνος νηστεύειν, ἐφ’ ὅσον ἔνδημος ὁ νυμφίος · εἴτε ὁ σωματικῶς ὁρώμενος· οὐ γὰρ κακοπαθείας, ἀλλ’ εὐφροσύνης καιρὸς ὁ τῆς ἐπιδημίας· εἴτε ὁ ὡς λόγος νοούμενος. τί γὰρ δεῖ νηστεύειν σωματικῶς τοὺς λόγῳ καθαιρομένους ; τὸ δέ, ὡς ἀβούλητον, ὡς τὸ μὴ δύνασθαι ἐκεῖ σημεῖα ποιῆσαι, διὰ τὴν ἀπιστίαν τῶν δεχομένων. ἐπειδὴ γὰρ τοῦ συναμφοτέρου χρεία πρὸς τὰς ἰάσεις, καὶ τῆς τῶν θεραπευομένων πίστεως, καὶ τῆς τοῦ θεραπευτοῦ δυνάμεως, οὐκ ἐνεδέχετο τὸ ἕτερον τοῦ συζύγου ἐλλείποντος. οὐκ οἴδα δέ, εἰ μὴ καὶ τοῦτο τῷ εὐλόγῳ προσθετέον· οὐ γὰρ εὔλογος ἴασις τοῖς βλαβησομένοις ἐξ ἀπιστίας. τοῦ δὲ αὐτοῦ λόγου καὶ τό· Οὐ δύναται ὁ κόσμος μὴ μισεῖν ὑμᾶς· καί, Ἠὼς δύνασθε ἀγαθὰ λαλεῖν, πονηροὶ ὄντες ; πῶς γὰρ ἀδύνατόν τι τούτων, ἢ ὅτι ἀβούλητον ; ἔστι δέ τι καὶ τοιοῦτον ἐν τοῖς λεγομένοις, ὃ τῆ φύσει μὲν ἀδύνατον, θεῷ δὲ δυνατὸν βουληθέντι, ὡς τὸ μὴ δύνασθαι τὸν αὐτὸν γεννηθῆναι δεύτερον· καὶ ῥαφὶς οὐκ εἰσδεχομένη κάμηλον. τί γὰρ ἂν καὶ κωλύσειε γενέσθαι ταῦτα θεοῦ θελήσαντος ;