<GetPassage xmlns:tei="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns="http://chs.harvard.edu/xmlns/cts">
            <request>
                <requestName>GetPassage</requestName>
                <requestUrn>urn:cts:greekLit:tlg2022.tlg008.opp-grc1:16-18</requestUrn>
            </request>
            <reply>
                <urn>urn:cts:greekLit:tlg2022.tlg008.opp-grc1:16-18</urn>
                <passage>
                    <TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0"><text><body><div type="edition" n="urn:cts:greekLit:tlg2022.tlg008.opp-grc1" xml:lang="grc"><div type="textpart" subtype="chapter" n="16"><p>Οὗτοι μὲν δὴ ταῦτα· ἡμᾶς δὲ ὁ λόγος δεξάμενος
<lb n="5"/> ἐφιεμένους θεοῦ, καὶ μὴ ἀνεχομένους τὸ ἀνηγεμόνευτόν τε
καὶ ἀκυβέρνητον, εἶτα τοῖς ὁρωμένοις προσβάλλων καὶ
τοῖς ἀπαρχῆς ἐντυγχάνων, οὔτε μέχρι τούτων ἔστησεν,—
οὐ γὰρ ἦν λόγου δοῦναι τὴν ἡγεμονίαν τοῖς ὁμοτίμοις κατὰ
τὴν αἴσθησιν,—καὶ διὰ τούτων ἄγει πρὸς τὸ ὑπὲρ ταῦτα,
<lb n="10"/> καὶ δι’ οὗ τούτοις τὸ εἶναι περίεστιν. τί γὰρ τὸ τάξαν τὰ
οὐράνια καὶ τὰ ἐπίγεια, ὅσα τε δι’ ἀέρος καὶ ὅσα καθ’ ὕδατος,
μᾶλλον δὲ τὰ πρὸ τούτων, οὐρανόν, καὶ γῆν, καὶ ἀέρα,
καὶ φύσιν ὕδατος; τίς ταῦτα ἔμιξε καὶ ἐμέρισεν; τίς ἢ
κοινωνία τούτων πρὸς ἄλληλα, καὶ συμφυία, καὶ σύμπνοια;
<lb n="15"/> ἐπαινῶ γὰρ τὸν εἰρηκότα, κἂν ἀλλότριος ᾖ. τί τὸ ταῦτα
<note type="footnote">1 ἔφεσιν] αἴσθησιν e 16. 6 προσβάλλων] προβαλὼν ‘Reg. a, Or. I’ ||
8 ἡγεμονίαν] ὁμοτιμίαν b || 13 τις η κοινωνία] om η c</note>
<note type="footnote">1. ἔφεσιν] ‘desire,’ from ἐφίεσθαι
§ 13).</note>
<note type="footnote">16. We, on the other hand, are
led by reason to worship, not nature,
but the Author of nature and its
wonderful order.</note>
<note type="footnote">4. ὁ λόγος] ‘reason.’ When Rea-
son is said to have taken us in hand,
Gr. means both the reasonable in-
struction given by the Church, and
our own reasonable reflexion upon
it. It is, of course, contrasted with
ὁ πονηρός of the previous section.</note>
<note type="footnote">6. προσβάλλων] intrans., as in § 6.
ib. κ. τοῖς ἀπαρχῆς ἐντ.] Passing
over the more ephemeral objects, its
attention was arrested by those which
are coeval with creation, like sun
and moon: but it did not allow us
to stop ἔστησεν) there. Μέχρι as
in ἑ 9. We should have expected
οὐδὲ μ.; if οὔτε is right, Gr. must
intend to connect the clause closely
with κα διὰ τούτων.</note>
<note type="footnote">8. κάτα τὴν αἴσθ.] things as
much subject to the senses as we are.</note>
<note type="footnote">10. περίεστιν] ‘they still exist’;
or perhaps, ‘they have existence in
abundance’; cp. § 25.</note>
<note type="footnote">11. δι’ ἀέρος] sc. φέρεται. Καθ’
ὕδατος sc. ἐστίν, ’under the water’;
like κατὰ γῆς ’underground’: cp. § 24.</note>
<note type="footnote">13. τίς ἡ κοινωνία] If this is the
right reading, of course it is ‘what
is this partnership?’ i.e.
came it? If we read τίς κ., κοίν’. κ.
συμφ. κ. συμπν. must be in ap-
position to the τίς before ἔμιξε, ‘who
combined and distributed them?
what partnership and union and
concord between them?</note>
<note type="footnote">15. τὸν εἰρηκότα] ‘him who said
it: There is no reason to think
that the words which follow are a
direct quotation. Nor indeed are
the foregoing, but they seem more
likely to have had their origin in a
reminiscence of something that Gr.
had read than the comparatively
colourless words which follow. It is
harder, however, to say, whom Gr.
means by τὸν εἰρ. Elias refers to
Oppian Halieut. i 412 οἵῃ σὺν φιλό-
διακρίνας ἐκέδασσας αἰθέρα τε,
κτλ. Jahn prefers Plato Tim. 35
A foil. The resemblance is not very
close; but in Τἰm. 32 c occur words
which come somewhat nearer. The
‘body of the world,’ Plato there says,
was formed of the various elements
δι’ ἀναλογίας ὁμολογῆσαν, φιλίαν τε
ἔσχεν...εἰς ταὐτὸν αὑτῷ ξυνελθόν.
Perh. Opp. comes the nearer to
Gr's language.</note>

<pb n="47"/>
κεκινηκὸς καὶ ἄγον τὴν ἄληκτον φορὰν καὶ ἀκώλυτον; ἀρ’
οὐχ ὁ τεχνίτης τούτων, καὶ πᾶσι λόγον ἐνθείς, καθ’ ὃν τὸ
πᾶν φέρεταί τε καὶ διεξάγεται; τίς δὲ ὁ τεχνίτης τούτων;
ἀρ’ οὐχ ὁ πεποιηκὼς ταῦτα καὶ εἰς τὸ εἶναι παραγαγών;
οὐ γὰρ δὴ τῷ αὐτομάτῳ δοτέον τοσαύτην δύναμιν. ἔστω <lb n="5"/>
γὰρ τὸ γενέσθαι τοῦ αὐτομάτου. τίνος τὸ τάξαι; καὶ τοῦτο,
εἰ δοκεῖ, δῶμεν. τίνος τὸ τηρῆσαι καὶ φυλάξαι καθ’ οὓς
πρῶτον ὑπέστη λόγους; ἑτέρου τινός, ἢ τοῦ αὐτομάτου;
ἑτέρου δηλαδὴ παρὰ τὸ αὐτόματον. τοῦτο δὲ τί ποτε
ἄλλο πλὴν θεός; οὕτως ὁ ἐκ θεοῦ λόγος, καὶ πᾶσι σύμφυτος, <lb n="10"/>
καὶ πρῶτος ἐν ἡμῖν νόμος, καὶ πᾶσι συνημμένος, ἐπὶ
θεὸν ἡμᾶς ἀνήγαγεν ἐκ τῶν ὁρωμένων. καὶ δὴ λέγωμεν
ἀρξάμενοι πάλιν.</p></div><div type="textpart" subtype="chapter" n="17"><p>Θεόν, ὅ τί ποτε μέν ἐστι τὴν φύσιν καὶ τὴν οὐσίαν,
οὔτε τις εὗρεν ἀνθρώπων πώποτε, οὔτε μὴ εὕρῃ. ἀλλ’ εἰ <lb n="15"/>
μὲν εὑρήσει ποτέ, ζητείσθω τοῦτο καὶ φιλοσοφείσθω
παρὰ τῶν βουλομένων. εὑρήσει δέ, ὡς ἐμὸς λόγος, ἐπειδὰν
τὸ θεοειδὲς τοῦτο καὶ θεῖον, λέγω δὲ τὸν ἡμέτερον νοῦν
τε καὶ λόγον, τῷ οἰκείῳ προσμίξῃ, καὶ ἡ εἰκὼν ἀνέλθῃ
πρὸς τὸ ἀρχέτυπον, οὗ νῦν ἔχει τὴν ἔφεσιν. καὶ τοῦτο <lb n="20"/>
<note type="footnote">1 αγον...ακωλυτον] ὕπο τὴν ἄληκτον φορὰν καὶ ἀκώλυτον ἄγαγον ‘Reg.
Cypr.’ || 10 om συμφυτος...και πάσι b || 12 λέγωμεν] -ομεν be</note>
<note type="footnote">2. λόγον ἐνθείς] Gr. does not
mean (like Plato) that the universe
is conscious of the law by which it
acts.</note>
<note type="footnote">3. διεξάγεται] seems simply to
mean ‘is conducted.’ Cp. in
i 12 διὰ κύκλου τινὸς εὐθύνων καἰ διεφτητι
ἄγων τὸν ἀπάντα κόσμον.</note>
<note type="footnote">5. τῷ αὐτομάτω ‘to chance.’</note>
<note type="footnote">10. πᾶσι σύμφυτος] notexactly =
ἔμφυτος, but ‘naturally bound up
with’; like συνημμένος (from
τειν) just after.</note>
<note type="footnote">17. Hereafter we shall know as
we are known; here, the most privileged
attain to a knowledge which is
only relatively great.</note>
<note type="footnote">15. ἀλλ’ εἰ μέν] but whether man
will ever find.’</note>
<note type="footnote">19. τῷ οἰκείῳ] ‘with that to wh
it belongs’: Vaughan's ‘spirits
fair kindred ’ Cp. § 12 sub
fin.</note>

<pb n="48"/>
εἶναί μοι δοκεῖ τὸ πάνυ φιλοσοφούμενον, ἐπιγνώσεσθαί
ποτε ἡμᾶς, ὅσον ἐγνώσμεθα. τὸ δὲ νῦν εἶναι βραχεῖά τις
ἀπορροὴ πᾶν τὸ εἰς ἡμᾶς φθάνον, καὶ οἷον μεγάλου φωτὸς
μικρὸν ἀπαύγασμα. ὥστε καὶ εἴ τις ἔγνω θεόν, ἢ ἐγνωκέναι
<lb n="5"/> μεμαρτύρηται, τοσοῦτον ἔγνω, ὅσον ἄλλου μὴ τὸ ἴσον
ἐλλαμφθέντος φανῆναι φωτοειδέστερος. καὶ τὸ ὑπερβάλλον
τέλειον ἐνομίσθη, οὐ τῇ ἀληθείᾳ, τῇ δὲ τοῦ πλησίον
δυνάμει παραμετρούμενον.</p></div><div type="textpart" subtype="chapter" n="18"><p>Διὰ τοῦτο Ἐνὼς μὲν ἤλπισεν ἐπικαλεῖσθαι τὸν
<lb n="10"/> κύριον· ἐλπὶς τὸ κατορθούμενον ἦν, καὶ τοῦτο οὐ γνώσεως,
ἀλλ’ ἐπικλήσεως. Ἑνὼχ δὲ μετετέθη μέν, οὔπω δὲ δῆλον,
εἰ θεοῦ φύσιν περιλαβών, ἢ περιληψόμενος. τοῦ δὲ Νῶε
καλὸν ἡ εὐαρέστησις, τοῦ καὶ κόσμον ὅλον ἐξ ὑδάτων
διασώσασθαι πιστευθέντος, ἢ κόσμου σπέρματα, ξύλῳ
<lb n="15"/> μικρῷ φεύγοντι τὴν ἐπίκλυσιν. Ἀβραὰμ δὲ ἐδικαιώθη
μὲν ἐκ πίστεως, ὁ μέγας πατριάρχης, καὶ θύει θυσίαν
ξένην καὶ τῆς μεγάλης ἀντίτυπον· θεὸν δὲ οὐχ ὡς θεὸν
εἶδεν, ἀλλ’ ὡς ἄνθρωπον ἔθρεψε, καὶ ἐπῃνέθη, σεβασθεὶς
<note type="footnote">17. 2 εἶναι] γνῶναι ‘Coisl. 3 tres Colb.’ 18. 15 φευγοντι] φυγοντι b ||
18 ως] ὡσπερ df</note>
<note type="footnote">1. τὸ πάνυ φίλος.] ‘the great
dictum.’ 1 Cor. xiii 12.</note>
<note type="footnote">2. τὸ δὲ νῦν εἶναι] ’for
being.’ Elias comments on the ’Attic
idiom,’ and compares the way in
which εἶναι is used with ἑκών.</note>
<note type="footnote">3. φθάνον εἰς, ‘reaches.’
<lb n="18."/> Enos, Enoch, Noe, Abraham,
Facob, though so highly favoured,
never saw God ἃς God.</note>
<note type="footnote">9. ἤλπισεν] Gen. iv 26 (LXX.)
οὗτος ἤλπισεν ἐπικ. τὸ ὄνομα κυρίου
τοῦ θεοῦ. Even to call upon His
name was beyond the present powers
of Enos: he only succeeded τὸ
κατορθ.) in hoping to do it. Ἐπικ.
is of course active in meaning.</note>
<note type="footnote">11. μετετέθη] Gen. v 24; cp.
Wisd. iv 10. This implied high
favour with God μέν), but it did
not of itself prove οὔπω) that E.
had either attained, or would ever
attain, an adequate knowledge
the time the divine nature.</note>
<note type="footnote">13. εὐαρέστησις] Gen. vi9
Kαλόν, constr. like triste lupus
stabulis.</note>
<note type="footnote">14. δίας. πιστευθέντος] ‘entrusted
with the duty of saving.’</note>
<note type="footnote">15. ἐδικαιώθη] Gen. xv 6.</note>
<note type="footnote">16. θυσίαν θυσίαν Gen. xxii 13.
‘Strange,’ because miraculously
supplied. It is prob. that Gr.
means the ram, rather than Isaac;
for Basil also makes the ram a type
of Christ (de Spir. S. 14, p. 319 D).</note>
<note type="footnote">18. ἔθρεψε] Gen. xviii 8. Although
the detail is taken only from ’s
history, the restriction is intended to
apply also to Noe.</note>
<note type="footnote">ib. ἐπῃνέθη] Perh. Gen. xviii
17 foil.</note>

<pb n="49"/>
ὅσον κατέλαβεν. Ἰακὼβ δὲ κλίμακα μὲν ὑψηλὴν ἐφαντάσθη
τινά, καὶ ἀγγέλων ἄνοδον, καὶ στήλην ἀλείφει
μυστικῶς, ἴσως ἵνα τὸν ὑπὲρ ἡμῶν ἀλειφθέντα λίθον παραδηλώσῃ,
καὶ Εἶδος Θεοῦ τόπῳ τινὶ προσηγορίαν δίδωσιν
εἰς τιμὴν τοῦ ὀφθέντος, καὶ ὡς ἀνθρώπῳ τῷ θεῷ προσπαλαίει, <lb n="5"/>
ἥτις ποτέ ἐστιν ἡ πάλη θεοῦ πρὸς ἄνθρωπον,
ἢ τάχα τῆς ἀνθρωπίνης ἀρετῆς πρὸς θεὸν ἀντεξέτασις,
καὶ σύμβολα τῆς πάλης ἐπὶ τοῦ σώματος φέρει, τὴν ἧτταν
παραδεικνύντα τῆς γενητῆς φύσεως, καὶ ἆθλον εὐσεβείας
τὴν μεταβολὴν τῆς προσηγορίας λαμβάνει, μετονομασθεὶς <lb n="10"/>
ἀντὶ Ἰακὼβ Ἰσραήλ, τοῦτο δὴ τὸ μέγα καὶ τίμιον ὄνομα·
ἐκεῖνο δὲ οὔτε αὐτὸς οὔτε τις ὑπὲρ αὐτὸν μέχρι σήμερον
ἐκαυχήσατο τῶν δώδεκα δώδεκα φυλῶν, ὧν πατὴρ ἦν, ὅτι θεοῦ
φύσιν ἢ ὄψιν ὅλην ἐχώρησεν.</p></div></div></body></text></TEI>
                </passage>
            </reply>
            </GetPassage>