Couveuit erg-o, ut id iutereat, quod iuterire potest, haec autem positio alteium serraonem uou requirit, ut puta, si superioribus temporibus semper fuerit vel uoii fuerit, sed absolute quidem, si interire potest, iuterit. hiuc tit, ut hie idem sermo eorum sententiam lefellat, qui aliciuid semper interire posse affirmant, quod tamen nuquam interit. ita etiara quod natura sua nasei poterit, omniuo convenit, ut aliquando generatum sit vel generetur, sive, postquam natum fuerit, illud semper esse statuimus, she id semper esse minime statuimus, sed desinit esse, neque etiam hoc in loco explicatur, postquam inuovatum fuerit, utruin semper, an non semper sit; quod enim consonum videtur, est, ut genitum tantum sit. ctcnim si semper gcnerabilc esset, sed ipsum superioribus non fuerit uec ullo uuquam consequenti tempore erit, essendi ac non essendi potentiam infinito tempore habebit; ex eo enim, quod ortum habet, inest ei potentia, quae ut omnino sit, causa est, ex eo vero, qoud superioribus temporibus non fuit nec consequentibus erit, inest ei potentia, quae, ut omnino non sit, causa est. id autem cum posuerimus, falsum erit, sed impossibile nequaquam, ut hoc iure esset et non esset, et reliqua, quae in aliis dsipositionibus dicta sunt.

Hoc autem ex ea positione omnino deducitur, videlicet quod natura sua interire potest, consequentibus omnibus temporibus sine interitu permanere posse, corruptio enim et mictatio, quae est causa comiptionis eorum, qaibus inest, non erunt, si gernerabile non generahitur. sed quod in fine eius sermonis addidit: uempe convenit igitur, ut non semper sit, et quod ab hoc sermone pendet, videlicet siquiclem convenit, ut sit, idem fere est, quod antea praefatus fuit, dum inquit etiam, semper 003E; erit, cuius causam deinde assignavit, siquidem fieri potest, ut sit, fierique etiam potest, ut non sit semper.

Idem praeterea hoc etiam modo doceri potest, nullum in- genitum invenitur, (juod vel casu vel fortuna innovari p OS sit. ea enim, quae casu vel fortuna eveniunt, raro fiunt et aunt pmeter id, quod est semper aut plerumque; quod autem ingenitum est et immortale, aut semper est aut plerumque; semper, si ex 12 sed scripsi: nunquam otnnes 29 convenit] p. 283 a 29 καὶ μὴ ἀεὶ ἄρα εἶναι 30 siquideni] δυνατὸν γὰρ γεγονέναι 37 raro emendavi: plerumque codd. 39 semper supplevi utraque extremitate infinito tempore distrahatur, aut plerumque, f. 23v si ex altera dnavum extremitatum distrahatur, quemadmodum id, quod ortum habet, oraui cousequeuti tempore, et id, quod interitum sentit, owni tempore praeterito. cum autem generabile tale et corruptibile tale non aint easu vel fortuna, perspicuum est, quod natura sunt, etenim omue, quod est, aut uatura est aut casu — ea enim, quae ex arte fiunt, extra haee sunt — res vero omnes uaturales proprias earum potentias custodiunt. si vero eas non custodierint ac in alias dispositiones commeuriut, earum transitus vel casu erit — turn rerum naturalium et earum, quae casu vel fortuna sunt, dispositio una atque eadem esset — vel earum transitus quoque secundum uaturam ’t. itaque transitu servato si ipsae mutabuntur, transitus quoque earum aut natura erit aut casu; quare conveuit, ut uaturales potentiae terminos liabeant. quodsi terminos babueriut, et id, quod nunc ortum babet aut in- teritum sentit, natura erit ante interitum. perspicuum est igitur, id, quod nunc evenit naturae ac bis duabus dispositionibus sub- iectae materiae, videlicet generationi rerum earumque esse, privationique et non esse, terminum habere, quo quo amplius non mutatur. quare couvenit, ut gcnitum privatum non sit, quin possit com- mutari; interitus ergo ei quoque eveuiet, tempore quo est. itidem non deprebendimus, quod interitum sentit semper, propriam eius uaturam egredi et cum permanserit aliquando natura sua, permanet quoque ea dispositioue, in qua est immortale, et cum naturam suam custodierit, eani potentiam quoque servabit, cuius causa transmu- tatur. quare conveuit, ut plures poteutias infinito tempore simul liabeat et cum statuerimus, ut buius potentiae actio permaueat, quod statuimus, falsum erit, quod fieri non potest et reliqua, quae toties I praefati sumus.

Impossibile enim est, ut dicatur genitum proprias potentias (exempli causa) custodire ac acternum incorruptibile permanere una cum ea potentia, quae iiuitationis causa sit, videlicet mutationis in praeterito. quare actionem potentiae, quae ei interitum adsciscat, cum statuerimus, id nos statuisse cam iam praeterisse atque tunc non fuisse. itaque ex hoc sermone omniuo elici non posse unum et idem 5 non Al: om. codd. 10 vel natura vel b Al 11 vel emendavi: atque omnes 13 mutabuntur] ita Al: codd. corrupti 16 interitum] fort, excidit aliquid 17 id quod et sqq.] fort, emend. : has duas disposiliones, quae naturae et materiae subiectac accidunt, videlicet generationem . . prinationemque . . mutaniur 30 — 35 locum obscurum Al sic vertlt: Etenim fieri non potest, ut genitum . . custodiat ac una cum en potentia immortale quoque permaneat, quae ut monino mutetur, causa est: ipsa enim mutata est, abiiique ut illius potentiae acrion, quae . . asciscit, si facile inventiri poterit, facile quidem erit, quoniam iam abii praeteriitque, et tunc profecto non erit. 34 statuerimus . . statuisse emandavi: (cum) eius esse facile putemus, ita facile putare codd. esse et non esse, iion euini est aliquis, qui hoc asseveret. vis f. 24r euim, quae futura est, de eo, quod praesens est, non autem de praeterito dicitur. cum euim diceraus quidpiam habere potentiam, qua eras omnino non erit, absurda haec assertio ac disseutauea non erit; si vero dicamus habere potentiam, qua heri omnino nou sit, hoc profecto ridiculosura ac dissentaueum existit. idem praeterea de eo, quod orig-inem habet, sed interitum non sentit, intellegi potest, siquidem cum occidet, custodiet poteutiam, quae ei omnino esse adsciscit. si vero haec poteutia inerit ei, quod iam praeteriit, et quod iam praeteriit, potentiam actionis non habet, quae illi interitum omnino afferat, igitur eius poteutia erit secundum id, quod superioribus temporibus fuit ac id quod iam praeteriit.

Praeterea post has geuerales novas etiam rationes adducit. naturliter etiam, etiam, si consideremus, consideremus, videlicet rationem partieularium eorumque, quae sub seusum caduut, non invenimus ullo modo fieri posse, ut ea, quae non generata sunt, intereant, et (piod interire potest, ingeuitum sit. eteuim ad sensum videmus ea omnia, quae originem habent, interitum sentire et e econverso. altherantur atutem contrariis, ut puta valetudo morbo et quiete motio, eorumque commutatio e coutrariis in contraria erit, et reliqua, quae in Libro de Ortu et Interitu dicta sunt, cuius sane ratio est, quoniam id, quod semper est quodque interitum non sentit, contrarium non habet. similiter etiam quod genitum est et semper existit et quod ingenerabile est et corruptibile, quemadmodum dixerunt.

Finis Primi Libri de Caelo et Mundo.