Hie autem sermo non couveuit, ut de genito dicatur, quod in- finito tempore generatur, tametsi tempus, in quo est, iufiuitum existat. etenim etsi fieri possit, ut sit omui tempore, quo non est, et hoc tempus infinitum existit, hoc tameu non ita se habet, ut hoc omni tempore esse possit.

Ceterum cum dixisset, poteutiam, uf non sit et sit, iuxta ordinem sermouis praemisit, ut non sit, deiuceps vero addidit ut sit.

Frius quidem, videlicet ut uon sit, si corruiitibile est, si- quidem tametsi omni praeterito tempore sit, eodem tameu tempore poteutiam habet, cuius causa non sit.

Posterius vero, videlicet ut sit, si generabile est; etenim quamvis omui elapso tempare non fuerit, in omni tameu eius potentia erat, ut sit.

Et hoc ordine utrumque eorum has potentias habere de- prehenditur nee opus erit, ut a puncto quodam ex punctis temaliquid 1 aliquid — qua (2)] ita Al: quidpiam semper existens poteutiam habet, eius gratia potest codd. 8. 9 iis . . eo . . poterint] eo . . illis . . poterit omnes testes. 15 enim . . . erit (16)] exspectes autem . . erunt 18. 20 poteutiam. habeat . . qua sit] potentia in iltis sit . . ut sit in illis omnes testes 27 dixisset] 283 a 15 potentiam] si pot. omnes 30 Prius quidem emendavi: primo enim magis convenit, ut codd. Al 31.32 eodem tamen tempore potentiam habet emendavi: praesenti t. t. ei inest omnes 36 hoc ordine] 283a18 poris praeteriti initium ducat, sed omui tempore, quo uon erat, f. 23r hoc ei iuerit.

Ex bis itaque iutellegi potest, in omni eo, quod de nou esse ad esse comniutatur, vis ae potestas esseudi actum pvaecedit. potentia enim ad senectutem ipsam senectutem praecedit. quare genevabile, dum non est, essendi poteutiam habet ac ea potentia, qua est, cum ea disositioue concurrit, in qua non est. quodsi tempus, quo non est, infinitum existat et omni eo tempore inerit ei potentia, qua erit, cousentaneum ergo non erit, ut postea sit quaudoque, sed semper quocunque tempore, quod ei assiguabitur. potentia etenim, cui essendi actus continget, non est hoc tempore (exempli gratia) maior, quam sit alio tempore; alioquin si ita esset, conveniret utique, ut eiusmodi tempus esset terminatum, id videlicet quo convenit, ut non sit, et quo couvenit, ut sit. et si erat, quemadmodum diximus, illud tempus iufiuitum, quo non est, toto hoc tempore inerit ei potentia, ut sit. potentia ’o actu antiquior est; [quare] si posuerimus aliquo temporis momento, quo non est, esse innovatum, siquidem inest ei potentia, quae, ut omnino sit, causa causa est, falsum fuit, quod statuimus, verum id non erit, quod tieri non potest, videlicet unum et idem simul acta esse et non esse, huius vero rationis captione quoque excluditur, ut genitum eam potentiam intinito tempore habere possit, cuius gratia convenit, ut sit. omnes autem eiusmodi rationes ab eo sermone pendent, qui habet: quod multorum vim ac dispositionera habet, actiones illarum potentiarum in eo simul esse posse.

Deinceps alia etiam indagine, quae antea praefata sunt, Aristoteles prosequitur, in his autem longo verborum progressu minime utitur; etenim eius opinio hoc in loco non est indicare, si interitum admittit, semjjer antea non fuisse, nee si interitum sentiet, semper antea fuisse, sed in universum dixit: corruptihile corrumpetur sin minus, convenit ut sit, cum natura sua interitum sentiat; et generabile, fieri nou potest, ut semper sit. perspicuum est autem, id alia ratione evenire. ex iis namque ipsis declarat, quauam ratione quod retulit, esse contingat, et cum hoc etiam eorum sententiam refellit, qui aliquid esse pronuntiant, quod semper interire potest et tamen nunquam interit. nos autem dicemus, quo pacto sujjer hoc demoustratio exstruatur ex hoc eodem sermone. cum corruptihile aliquid omnino non interit, | simul corruptibile et incorruptibile erit; f. 23v etenim corruptihile est, quoniam non essendi potentiam habet, incorruptihile autem, quoniam nunquam interit; quare simul essendi et non essendi potentiam hahehit. sin vero dicamus, quod infinite tempore has duas potentias habeat, ac deinceps po- 3 Ex his] 283a20 21 genitum . . sit (22)] conicio ingenitum . . non sit namus, quod nou est, aciu existeve, falsuin evit, quod posuimus, f. 23v impossibile vero neciuaiiuam, idemque absolute deducetiir, quod in eisdem antelatis dictum est.