Quoniam autem negatio huius, semper posse esse, et reliqua quae sequuntur.

Atqui in hac enarratione inteudit alio quidem modo declarare, id, quod semper est, non habere potentiam, ut possit non esse. cum autem, qui contendit aliquid alicui alteri rei non inesse, ad confirmandum suum dictum declarare oporteat, quouam modo illud assumat, quod dicit huic minime iuesse, id sane hac in explicatione fecit, quandoquidem, cum wZ, quod edistit, ea quoque potentia privasset, qua non esse posset, perspicuum fecit, quibus iu rebus haec potentia, hoc est non essendi, inveniatur. id vero hoc ordine de- monstratur. hoc in universum omnibus coutrariis inest — contrariorum autem riotio hoc in loco latius patet — utrorumque nempe nega- tionem simul eidem convenire, medio inter contraria existeute [utriusque naturae participi], vel minus, sed alteram in universum uaturam habenti. etenim album et nigrum (exempli gratia) con- traria sunt, horum autem singulorum negatio est, non album et non nigrum; hae vero duae negationes vere de eo colore dicuntur, 1 siquidem et sqq.] locus non integer 13 aliquando—esse (14)] ita Al: aliquo ter. pore interndnato coiiliiujit, eo contirujere codd. 14 est] ejjicit codd, 37 utriusque—participi oin. codd. qui album nig-rumque intercedit, siquidem medius est, ac etiam f. 21r de soiio, qui medius uon est. (juodsi cnntravia quoque medio vacent, cent, idem saue continget; uuiversa etenim negatio eidem conveuit, quemadmodum si dixerimus sonus uon est par uecjue impar. id vero cum egisset, quod semper est et quod semper nou est, veluti duo contraria statuit idque in liac explicatione posuit: nempe Aawc enuntiationem, semper nou esse, illi opponi, semjier esse, oppositione coutrarietatis, quod vero non semper est, contradictionis oppositione illi adversari. quoniam vero haec duo contraria sunt, eormn negatio, hoc est nou semper est <et non semper non est> , eidem nempe ei, quod aliquando est et aliquaudo uon est, quod nou semper est, medium inter ipsum ac suum coutrarium locum teneat vel omnino diversum sit ab iis; sed Aristoteles medium illud posuit. dum vero ait: utriusque enim negatio aliquaudo conveniet, si Που sit semper, nou ita intellegi debet, perinde ac si dixisset, quod quamvis utrorumque coutrariorum negatio simul medio nou couveniat, negatio tameu alicuius eoruni ei conveuit — etenim con- veuit, ut simul in eo semper sint — sed ita profecto intellegitur, ac si dixisset, quod utrorumque contraiiorum negatio ei, quod medium est, omuino conveuit, si nou semper nou ens est nee semper eus est, sed aliquaudo hoc, aliquando alio modo sit.

At quoniam demonstratione non probacerat, utrorumcpie coutra- riorum uegationem eidem couveuire, de hoc etiam verba facit ac huius rei demonstrationem in litteris posuit. duo igitur contraria, quae eidem simul couveuire uon possunt, AB litteris designavit uec non uegationem tou A xh C, negatmiem vero τοῦ B to D esse vo- luit; atqui statutum fuit ambas eiusmodi negationes sibi invicem ut coutradictoria oppoui, horumque duorum A et B medium sit E. tunc inquit: ipsi Ε aut Α inest aut C; at A ipsi E non couvenit, igitur C conveniet E. praeterea quoque statuamus vel B vel D ipsi E inesse, sed B uon conveuit ipsi E, igitur D conveniet E. con souum igitur erit C et D, quae AB negationes sunt, eidem, uempe E ipsi, couveuire, siquidem E uon est B ueque A, sed utrorumque medium absolute, verum cum id, quod in aliquo duorum contrariorum uon est, alterum per se genus iugrediatur — sonus enim nou est albus ueque uiger, quoniam ex eorum geuere uon est — eorum medium nou erit; medium uamque ex eorum geuere esse debet, color autem, qui iuter album et nigrum medium tenet, 6 — 8 hanc— contrarietatis] huic negationi non semper est, illam affirmationem . . oppositione (inquam) contradictionis Al. 8 non atldidi 10 <> supplevi 11 ei scripsi, si codd. et Al 11. 12 quod—est fort. del. 15 si addidi: nisi sit Al. 29 Ε (pr.) supplevi: aut ipsi inest, aut B: at A Al male 37.38 esse debet emendavit Al: est codd.: medium — debet fort. del. quamvis neutrum sit contiariorum, medium eorum existit, quandoquidem f. 21r ex illorum goueie est. quae vero subdidit: nee igituv, quod semper est, oriri et iuterire potest et quae deiude sequuntur, perspicua sunt, quippe iu altero duovum coutrariorum non esse ac medium eorum esse, idem est dicere. veluti si dicamus, album nou est uiiiium et uig-rum uou est album; cum vero id, quod inter album et nigrum medium teuet, album uou sit, igiturneque nigrum quoque erit, aequivaletque huic sermoni, qui habet, quod ortum babet aut iuteritum admittit et eius ratio est ratio medii, sempiteruum igitur non est. sempiternum uamqiie caput principiumque existit. si enim sempiteruum ortum baberet aut iuteritum sentiret, boc est dietu, ut principium medium extitisset, ex boc colligeretur unum et idem posse semper esse ac iuteritum admittere, quod falsum est ac fieri nou potest. |

Praeterea inquit: [quod fieri non posse] supra ostensum est, siquidem in idem revertitur. cum autem boc in loco dixisset, principia non converti neque ad media reverti, sempiternum namque fieri non potest, ut oriri [vel iuterire possit, ac id, quod oritur vel interit, sempiternum esse non potest, ex inductione boc deduxit, ut experiretur, uum ingenitum] cum sempiternorecurrat. addidit autem generatioui esse ac interitui esse, ut ostenderet, ea, quae retulit, esse et maxime proprie intellegi debere, non autem de illis dici, quod ori- ginem nou babent atque iuteritum non sentiunt secundum alios modos, quibus baec duo nomiua dicuntur. etenim quod origiuem non babet ac iuteritum non seutit, id <etiam> est, quod omuiuo nou est neque ex generatione ortum est, et reliqua, de (juibus sujiei-ius merainimus.

Hoc autem Aristoteles in proprio sermone explicavit se quod origiuem non babet et quod interitum non seutit, proprie accipere. deinde ummiquodque definivit. primum enim id est, quod nunc est nee superioribus temporibus vere dici potuit non esse, neque vere etiam dici poterit postea non esse, ac bis duabus propositionibus definivit quod origiuem non babet et quod interitum non admittit.

At quoniam posuimus baec mutuo sese cousequi ac unum cum altero recurrere, defiuitio igitur cuiuscunque eorum de singulo quo- que vere dicitur. quare si bae duae definitioues invicem coniungantur, utique ex illis sempiternum innovabitur; igitur consentaneum est, ut sempiterni defiuitio unicuique eorum conveniat. praeterea ait, quod ortum babet cum eo retro commeat, quod in- 18 —ingenitum (20) om. codd. 21 generationi] exspectes toj ἀΝήτῳ . . τῷ ἀφθάρῳ esse] ὅν δέ (a 25) 32 definitio eius, quod interitum non habet, excidisse videtur. fort, ante neque (32) addend.: incorruptibile vero est, quod nunc est teritum admittit, liaec autem cum eo nou recurruut, quod sempiternum f. 21v existit. et iuxta huuc ordiuem haec duo iuveuimus aliud ex alio consequeutia esse, uerape quod non generatum est et quod inteiitum uou seutit. ac unuuiquodque eorum cum altero recurrere osteudit, cum aute explicuerit, id, quod ortum liabet et quod interitum sentit, mutuo sese cousequi; hoc euim nondum declaratum fuit, sed suppositionis loco autea statutum fuit, dum dicebat, quandocunque statuerimus id, quod ovigiuem uou babet, iuteritum non sentire, omuino etiam convenit, ut id, quod genitum est, movtale quoque existat. pvaeterea cum banc seuteutiam in medium attulisset, nempe baec duo mutuo sese cousequi, facile profecto intellegi poterit, si duos terminos in uuiversum statuerimus, quorum uuus omni insit, ambo vero nulli, si fieri poterit in duobus illis secundae com- binatiouis termiuis, poterit quoque iu altero termiuo primae combinationis, ut cum alio secundae combinationis termino recurrat. et quoniam quod uatum est, quod iuteritum seutit et quod interitus expers est, boc iure se babeut, cum declarasset genitum mortaleque reciprocari, iis etiam demonstrat, quod origiuem non babet et quod interitum non sentit, eadem ratioue vicissim retro commeare. quod inter id, quod semper est, ac id, quod semper non est, medium tenet, cum neutro convertitur, id vero est, quod aliquando est et aliquando non est. etenim utrorumque con- trariorum uegationi, nempe eius quod semper est et quod semper non est, convenit, quod quandoque est et quandoque non est, id vero est, (juod originem babet et tjuod interitum sentit; id namque est, quod esse et non esse potest et borum duorum utrumque definito tempore, per id vero utrumque tempore definito tempus, in quo est, et tempus, in quo non est, intellegi volo, tametsi fieri non possit, ut id tempus terminetur, in quo non est. tempus enim, quod ante illius ortum praefuit, infinitum est, ita et tempus, quod post eius generationem est. quod vero bac ratione non esse dicitur, id convenit, ut aliquid sit ac deinde esse et non esse de eo dicatur. eo etenim non existente etiam quod eius causa non esse dicatur post suum esse, eius generatio percipitur diciturque de eo non esse secundum modum generationis eius, siquidem non erit in tempore, in quo nullum est, veluti domus et pannus, quorum utrumque terminatum quantitatisque participem esse constat, praefinitum est enim illud tempus, in quo genitum ac mortale erit, et tempus, in quo non erit, vel actu postquam interiit, vel 11 facile — poterit om. codd. 13.14 si fieri — terminis] vitiose; conicio itemque duos alios, si fieri poterit, ut prior terminus primae combinationis converlalur cum priore secundae combinationis , poterit etc. 16 post natum est supplendum et quod originem non habet 21 ὅ μηδετέρῳ ἀκολουθεῖ vix probandum potentia, autequam generaretur, poteutia quidem ex eo, quod est f. est f. 21v vel geuituni vel mortale.

Tempus autem, in quo est, quod semper est, ex utraque extremitate simul indefinitiim est, ita etiain et tempus, in quo uon est, quod semper nullum est. quod autem originem habet intritum [que] sentit, quandoquidem utrisque dispositionibus simul commune existit, hoc est, ut sit aliquid et non sit aliquid, defiuitione quofjue segregatum erit. ex his itaque cougruum est id medium esse inter id, quod semper est, et id, (piod semper non est.