Εἰπέ μοι, ὦ πάτερ, τὸ σῶμα τοῦτο τὸ ἐκ δυνάμεων συνεστὸς λύσιν ἕζει ποτέ; —Εὐφήμησον, καὶ μὴ ἀδύνατα φθέγγου, ἐπεὶ [ἁμαρτήσεις καὶ] ἀσεβή⟨σεις. μὴ ἐσβέσ⟩θη [σεται] σου ὁ ὀφθαλμὸς τοῦ νοῦ; τὸ αἰσθητὸν τῆς φύσεως σῶμα πόρρωθέν ἐστι [τῆς] ⟨τοῦ⟩ οὐσιώδους [γενέσεως]· τὸ μὲν γάρ ἐστι διαλυτόν, τὸ δὲ ἀδιάλυτον, καὶ τὸ μὲν θνητόν, τὸ δὲ ἀθάνατον. ἀγνοεῖς ὅτι θεὸς πέφυκας καὶ τοῦ ἑνὸς παῖς, ὃ κάγώ;—
Ἐβουλόμην, ὦ πάτερ, τὴν διὰ τοῦ ὕμνου εὐλογίαν ⟨μαθεῖν⟩, ἥν, ⟨⟨καθὼς⟩⟩ ἔφης, ἐπὶ τὴν ὀγδοάδα γενομένου ϲου ἀκούσ⟨εσθ⟩αί ⟨σε⟩ τῶν δυνάμεων [[καθὼς]] [ὀγδοάδα] ὁ Ποιμάνδρης ἐθέσπισε.—⟨Ὦ⟩ τέκνον, καλῶς σπεύδεις· ⟨⟨κεκάθαρϲαι γάρ,⟩⟩ λυσάΜ⟨ενος⟩ τὸ σκῆνος [[κεκαθαρμένος γάρ.]] ὁ Ποιμάνδρης, ὁ τῆς αὐθεντίας νοῦς, πλέον μοι τῶν ἐγγεγραμμένων οὐ παρέδωκεν, εἰδὼς ὅτι ἀπ᾽ ἐμαυτοῦ δυνήσομαι πάντα νοεῖν, καὶ ἀκούειν ὧν βούλομαι, καὶ ὁρᾶν τὰ πάντα· καὶ ἐπέτρεψέ μοι ἐκεῖνος ⎡ποιεῖν τὰ καλά.⎤ διὸ [κ] αἱ ἐν πᾶσι[ν αἱ] δυνάμεις καὶ ἐν ἐμοὶ ᾄδουσι.—Θέλω, πάτερ, ἀκοῦσαι ⟨⟨ταῦτα⟩⟩, καὶ βούλομαι [[ταῦτα]] νοῆσαι.
—Ἡσύχασον, ὦ τέκνον, καὶ τῆς ἁρμοζούσης ⟨⟨τ῀ιΗ παλιγγενεσίᾳ⟩⟩ νῦν ἄκουε εὐλογίας τὸν
[ὅθεν τοῦτο οὐ διδάσκεται, ⟨⟨εἰ μὴ ἐπὶ τέλει τοῦ παντός,⟩⟩ ἀλλὰ κρύπτεται ἐν σιγῇ.] [οὕτως οὖν, [ὦ τέκνον,] στὰς ἐν ὑπαίθρῳ τόπῳ, νότῳ ἀνέμῳ ἀποβλέπων, περὶ καταφορὰν ἡλίου [δύνοντος] προσκύνει· ὁμοίως ⟨δὲ⟩ καὶ ἀνιόντος πρὸς ἀπηλιώτην.] [ἡσύχασον, ὦ τέκνον.]
[ὑμνωδία κρυπτή.]
⟨⟨Ἀνοιγήτω μοι πᾶς μοχλὸς ⟨τοῦ⟩ ⟨⟨κόσμου⟩⟩·
πᾶσα φύσις [[κόσμου]] προσδεχέσθω τοῦ ὕμνου τὴν ἀκοήν.
ἀνοίγηθι γῆ, [[ἀνοιγήτω μοι πᾶς μοχλὸς]] [ὄμβρου], τὰ δένδρα μὴ σείεσθε·
ὑμνεῖν μέλλω τὸν [τῆς κτίσεως κύριον] καὶ τὸ πᾶν καὶ τὸ ἓν ⟨ὄντα⟩.
ἀνοίγητε οὐρανοί, ἄνεμοί τε στῆτε·
ὁ κύκλος ὁ ἀθάνατος [τοῦ θεοῦ] προσδεξάσθω μου τὸν λόγον.
μέλλω γὰρ ὑμνεῖν τὸν κτίσαντα τὰ πάντα,
τὸν πήξαντα τὴν γῆν καὶ οὐρανὸν κρεμάσαντα, 20
[καὶ] ⟨τὸν⟩ ⎡ἐπιτάξαντα⎤ ἐκ τοῦ ὠκεανοῦ τὸ γλυκὺ ὕδωρ εἰς
τὴν οἰκουμένην [καὶ ἀοίκητον],
ὑπάρχειν εἰς διατροφὴν [καὶ κτίσιν] πάντων ⎡ἀνθρώπων⎤,
[τὸν] ⟨καὶ⟩ ἐπιτάξαντα πῦρ φανῆναι
εἰς πᾶσαν πρᾶξιν θεοῖς τε καὶ ἀνθρώποις.
δῶμεν πάντες ὁμοῦ αὐτῷ τὴν εὐλογίαν,
τῷ ἐπὶ τῶν οὐρανῶν μετεώρῳ, τῷ πάσης φύσεως κτίστῃ.
οὗτός ἐστιν ὁ τοῦ νο⟨ός⟩ μου ὀφθαλμός·
[καὶ] δέξαιτο τῶν δυνάμεών μου τὴν εὐλογίαν.
αἱ δυνάμεις αἱ ἐν ἐμοί, ὑμνεῖτε τὸ ἓν καὶ τὸ πᾶν·
συνᾴσατε τῷ θελήματί μου, πᾶσαι αἱ ἐν ἐμοὶ δυνάμεις.
γνῶσις ἁγία, φωτισθεὶς ἀπὸ σοῦ,
διὰ σοῦ τὸ νοητὸν φῶς ὑμνῶ[ν].
⟨. . .⟩ χαίρω ἐν χαρᾷ νοῦ·
πᾶσαι δυνάμεις [ὑμνεῖτε] ⟨χαίρετε⟩ σὺν ἐμοί.
καὶ σύ μοι, ἐγκράτεια, ὕμνει·
⟨καρτερία . . . ⟩·
δικαιοσύνη μου, τὸ δίκαιον ὕμνει δι᾽ ἐμοῦ·
κοινωνία ἡ ἐμή, τὸ πᾶν ὕμνει δι᾽ ἐμοῦ·
ὕμνει ἀλήθεια τὴν ἀλήθειαν.
τὸ ἀγαθόν, ἀγαθὸν ⟨τὸ ἐν ἐμοί,⟩ ὕμνει·
ζωὴ καὶ φῶς, ἀφ᾽ Ὑμῶν εἰς ὑμᾶς χωρεῖ ἡ εὐλογία.
εὐχαριστῶ σοι, πάτερ, ἐνέργεια τῶν δυνάμεών ⟨μου⟩·
εὐχαριστῶ σοι, θεέ, ⎡δύναμις τῶν ἐνεργειῶν μου⎤.
[[ὁ σὸς λόγος δι᾽ ἐμοῦ ὑμνεῖ σέ·]]
[[δι᾽ ἐμοῦ]] [δέξαι ⎡τὸ πᾶν λόγῳ⎤ λογικὴν θυσίαν.]
ταῦτα βοῶσαι αἱ δυνάμεις αἱ ἐν ἐμοὶ [[τὸ πᾶν ὑμνοῦσι]] τὸ σὸν
θέλημα τελοῦσι·
⟨⟨τὸ πᾶν ὑμνοῦσ⟨α⟩ι⟩⟩ ⟨. . . τῇ⟩ σῇ βουλῇ ⟨. . .⟩ [[ἀπὸ
σοῦ ἐπὶ σὲ τὸ πᾶν.]]
⟨⟨ὁ σὸς λόγος δι᾽ ἐμοῦ ὑμνεῖ σέ·⟩⟩
⟨⟨λόγον γὰρ τὸν ἐΜὸν ποιμαίνει⟨ς σὺ⟩ ὁ νοῦς.⟩⟩
⟨⟨δι᾽ ἐμοῦ⟩⟩ δέξαι ἀπὸ πάντων λογικὴν θυσίαν·
τὸ πᾶν ⟨γὰρ⟩ ⟨⟨ἀπὸ σοῦ, ⟨καὶ⟩ ἐπὶ σὲ τὸ πᾶν.⟩⟩
⟨τὸν νοῦν⟩ τὸ⟨ν⟩ ἐν ἡμῖν [[σῶζε ζωή]] φώτιζε φῶς·
⟨τὴν ψυχὴν . . .⟩ ⟨⟨σῶζε ζωή⟩⟩.
[⎡πνεῦμα θεέ⎤ [[λόγον γὰρ τὸν σὸν ποιμαίνει ὁ νοῦς]]
[⎡πνευματοφόρε δημιουργέ, σὺ εἶ ὁ θεός.⎤]
ὁ σὸς ἄνθρωπος ταῦτα βοᾷ [διὰ πυρός, δι᾽ ἀέρος, διὰ γῆς, διὰ
ὕδατος,] [διὰ πνεύματος,] διὰ τῶν κτισμάτων σοῦ,
ἀπὸ τοῦ αἰῶνος ⟨τὴν⟩ εὐλογίαν εὑρών.
[καὶ] ὃ ζητῶ ⟨⟨εἶδον⟩⟩·
βουλῇ τῇ σῇ ἀναπέπαυμαι [[εἶδον]]·
θελήματι τῷ σῷ ⟨ἀνεγεννήθην⟩.—
Τὴν εὐλογίαν ταύτην λέγωΝ, ὦ πάτερ, τέθεικα⟨ς⟩ καὶ ἐν κόσμῳ τῷ ἐμῷ—Ἐν τῷ νοητῷ
λέγε, τέκνον.—Ἐν τῷ νοητῷ, ὦ πάτερ, δύναμιΝ ἐκ τοῦ σοῦ ὕμνου, καὶ ⟨διὰ⟩ τῆς σῆς εὐλογίας ἐπιπεφώτισταί μου ὁ νοῦς. πλὴν θέλω κἀγὼ πέμψαι ἐξ ἰδίας φρενὸς εὐλογίαν τῷ θεῷ.—Ὦ τέκνον, μὴ ἀσκόπως.—
Ἐν τῷ νῷ, ὦ πάτερ, ἃ θεωρῶ λέγω.
Σοὶ ⟨ἐγώ, ὦ⟩ γενάρχα τῆς γενεσιουργίας,
Τὰτ θεῷ πέμπω λογικὰς θυσίας.
θεέ, σὺ ⟨ὁ⟩ πατΉρ·
[σὺ ὁ] κύριε, σὺ ὁ νοῦς.
δέξαι ⟨εὐ⟩λογί[κ]ας ἃς θέλεις ἀπ᾽ ἐμοῦ·
σοῦ γὰρ βουλομένου πάντα ⟨μοι⟩ τελεῖται.
Εὔ ὦ τέκνον· ⟨ἔ⟩πεμψαϲ δεκτὴν θυσίαν τῷ πάντων πατρὶ θεῷ. ἀλλὰ καὶ πρόσθες, ὦ τέκνον, διὰ τοῦ λόγου.
— Εὐχαριστῷ σοι, πάτερ [⟨ὅτι⟩ ταῦτά μοι αἰνεῖϲ εὐξαμένῳ.—
Χαίρω, τέκνον, ⟨ὡς⟩ καρποφορήσοντος ⟨σου . . .⟩ ἐκ τῆς ἀληθείας [τὰ ἀγαθὰ] τὰ ἀθάνατα ⟨⟨τῆς ἀρετῆς⟩⟩ γεννήματα· ⟨ἐπεὶ⟩ ⟨⟨νοερῶς ἔγνως σεαυτὸν καὶ τὸν πατέρα τὸν ἡμέτερον.⟩⟩
τοῦτο μαθὼν παρ᾽ ἐμοῦ, [[τῆς ἀρετῆς]] σιγὴν ἐπάγγειλαι, ⟨ὦ⟩ ⟨⟨τέκνον,⟩⟩ μηδενὶ [[τέκνον]] ἐκφα[ι]νεῖν τῆς παλιγγενεσίας τὴν παράδοσιν, ἵνα μὴ ὡς διάβολοι ⟨τοῦ παντὸς⟩ λογισθῶμεν. ⟨. . .⟩ ἱκανῶς γὰρ ἕκαστος ἡμῶν ⟨ἑαυτοῦ⟩ ἐπεμελήθη, ἐγώ τε [ὁ] λέγων σύ τε [ὁ] ἀκούων. [[νοερῶς ἔγνως σεαυτὸν καὶ τὸν πατέρα τὸν ἡμέτερον.]]
⟨⟨⟨ἰ⟩δίᾳ τὸν λόγον τοῦτον τὸν περὶ τῆς παλιγγενεσίας [εἰς ὃν] ⟨⟨εἰς οὓς ὁ θεὸς αὐτὸς θέλει⟩⟩ ὑπεμνηματισάμην, ⟨οὐκ⟩ ⟨⟨εἰς τοὺς πολλούς,⟩⟩ ἵνα μὴ ⟨λογισθ⟩ῶμεν διάβολοι τοῦ παντός. [[εἰς τοὺς πολλούς]] [[εἰς οὓς ὁ θεὸς αὐτὸς θέλει.]]⟩⟩