οἷον ἑταῖρον ἔμελλεν ἀπολλύμενον καταλείπειν. δῦ δὲ βάθος λίμνης καὶ ἀλεύατο κῆρα μέλαιναν.κεῖνος δʼ ὡς ἀφέθη, πέσεν ὕπτιος εὐθὺς ἐφʼ ὕδωρ,καὶ χεῖρας ἔσφιγγε καὶ ὀλλύμενος κατέτριζε.πολλάκι μὲν κατέδυνεν ὑφʼ ὕδατι, πολλάκι δʼ οὖτελακτίζων ἀνέδυνε· μόρον δʼ οὐκ ἦν ὑπαλύξαι. δευόμεναι δὲ τρίχες πλεῖον βάρος εἷλκον ἐπʼ αὐτῷ·ὕδασι δʼ ὀλλύμενος τοίους ἐφθέγξατο μύθους·

Οὐ λήσεις δολίως Φυσίγναθε ταῦτα ποιήσας,ναυηγὸν ῥίψας ἀπὸ σώματος ὡς ἀπὸ πέτρης.οὐκ ἄν μου κατὰ γαῖαν ἀμείνων ἦσθα κάκιστε παγκρατίῳ τε πάλῃ τε καὶ εἰς δρόμον· ἀλλὰ πλανήσας