σκιρτῆσαι κατὰ γαῖαν, ἐν ὕδασι σῶμα καλύψαι, στοιχείοις διττοῖς μεμερισμένα δώματα ναίειν.εἰ δʼ ἐθέλεις καὶ ταῦτα δαήμεναι εὐχερές ἐστι·βαῖνέ μοι ἐν νώτοισι, κράτει δέ με μήποτʼ ὀλίσθῃς,οὐδέποτε πτολέμοιο κακὴν ἀπέφυγον ἀϋτήν,ἀλλʼ εὐθὺς μετὰ μῶλον ἰὼν προμάχοισιν ἐμίχθην.ἄνθρωπον οὐ δέδια καί περ μέγα σῶμα φοροῦντα,ἀλλʼ ἐπὶ λέκτρον ἰὼν ἄκρον δάκτυλον δάκνω, καὶ πτέρνης λαβόμην, καὶ οὐ πόνος ἵκανεν ἄνδρα,νήδυμος οὐκ ἀπέφυγεν ὕπνος δάκνοντος ἐμεῖο.ἀλλὰ δύω μάλα πάντα τὰ δείδια πᾶσαν ἐπʼ αἶαν,κίρκον καὶ γαλέην, οἵ μοι μέγα πένθος ἄγουσιν,