οἵ τινες ἐν βατράχοισιν ἀριστῆες γεγάατε.

Ὣς εἰπὼν ἀπέφηνε· λόγος δʼ εἰς οὔατα πάντωνεἰσελθὼν ἐτάραξε φρένας βατράχων ἀγερώχων· μεμφομένων δʼ αὐτῶν Φυσίγναθος εἶπεν ἀναστάς·

Ὦ φίλοι οὐκ ἔκτεινον ἐγὼ μῦν, οὐδὲ κατεῖδονὀλλύμενον· πάντως δʼ ἐπνίγη παίζων παρὰ λίμνην,νήξεις τὰς βατράχων μιμούμενος· οἱ δὲ κάκιστοινῦν ἐμὲ μέμφονται τὸν ἀναίτιον· ἀλλʼ ἄγε βουλὴν ζητήσωμεν ὅπως δολίους μύας ἐξολέσωμεν.τοιγὰρ ἐγὼν ἐρέω ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα.σώματα κοσμήσαντες ἐν ὅπλοις στῶμεν ἅπαντεςἄκροις πὰρ χείλεσσιν, ὅπου κατάκρημνος ὁ χῶρος·