Φανερὸν οὖν, ὅτι ἐξ αὐτῶν μὲν τούτων τῶν ἐπιβλέψεων οὐδεὶς γίνεται συλλογισμός. |

Δείκνυσιν ἡμῖν, ὅτι οὐκ ἄν ἐναντία ἢ ἀντικείμενα ἀλλήλοις εἶναι λάβωμέν 106v τινα τῶν περὶ ἑκατέρου <τῶν> ἄκρων ἐκλελεγμένων, οὐ διὰ τοῦτο ἔσται τῶν ἄκρων πρὸς ἀλλήλους· οὐδὲ γὰρ μέσος τις ὅρος γίνεται ἐκ τού. ων· τὰ γὰρ ἐναντία ἢ ἀντικείμενα οὐχ ἕν· ἀλλὰ διὰ τοῦ καὶ τότε ταὐτά τ νᾷ ἀλλήλοις εὑρίσκεσθαι γίνεται συλλογισμός. καὶ γὰρ ὅταν ἐναντία τινὰ ἀλ’ ήλοις τούτων ληφθῇ, ἔσται συλλογισμός, ὅτι ἔστιν, ὅταν ἑκάτερον αὐτῶν ἄλλῳ τινὶ ταὐτὸν ᾖ, μεθ’ οὗ γινόμενον καὶ ἑνωθὲν αὐτῷ μέσος ὅρος ἔσται, καθ’ ἃ προειρήκαμεν. ταῦτα δὲ ἐπέξεισι δεικνὺς ἡμῖν, ὅτι 4 ὑπάρξει a 6 (??) οὐδενί habent omnes codices Arist. ἡ corr. B u) 7 ἢ (ante οὖν) scripsi: εἰ aB 8 τῶν B: τῷ a 11 ὑπάρχει a 12 οὐδενὶ τῷ (??) Β: τῷ (??) οὐδενὶ a 15 τῷ (post παντὶ) a 17 γένος εἶναι a 18 γίνεται a: γίνεσθαι Β 24 ante τρίτου add. τοῦ a 26 (??) Β: ἁ a 29 δείκνυσιν a: δεικνὺς Β 30 τῶν alterum addidi 31 γίνεται om. a 32 τοῦ Β: τὸ a 33 ὅταν scripsi: ὅτε aB πρὸς τὸ συλλογίζεσθαί τι τῶν ἐκκειμένων προβλημάτων μόνη χρήσιμος, ἣν 106v εἰρήκαμεν, τῶν περὶ ἑκατέρου ἐκλελεγμένων λῆψις, καθ’ ἣν ταὐτά τινα ἀλλήλοις ὄντα ἐλαμβάνομεν ἀλλ’ οὐκ ἐναντία ἢ ἀντικείμενα. γίνεται μέντοι ἐκ τῆς ἐκείνων ἐπιβλέψεως τε καὶ ἐκλογῆς γνώριμα, καὶ τίνα ἐστὶν ἐναντία καὶ ἀντικείμενα ἀλλήλοις.