Ἔστω δὴ πρῶτον ἡ στερητικὴ καθόλου τε καὶ ἀναγκαία.

Δείκνυσιν ἐν τῇ τρίτῃ συζυγίᾳ τῶν ἐν δευτέρῳ σχήματι συλλογισμῶν, πῶς οὔσης τῆς καθόλου ἀποφατικῆς ἀναγκαίας ἀναγκαῖον τὸ συμπέρασμα γίνεται. ἐπεὶ γὰρ ἀντιστραφείσης τῆς καθόλου ἀποφατικῆς τὸ πρῶτον γίνεται σχῆμα καὶ ἐν αὐτῷ ὁ τέταρτος συλλογισμὸς <ὁ> ἔχων τὴν καθόλου ἀποφατικὴν ἀναγκαίαν, ἐν ἡ συζυγίᾳ οὕτως ἐχούσῃ ἀναγκαῖον τὸ 30 1 μὴ om. M εἶναι ἀδύνατον M 2 ᾱ aB: p M 3 post ἁ prius add. τὸ Β post τὸ alterum add. τε M μὴ orn. M 4 τὸ τὸ (??) M 5 ομ. M τοῦ a et, ut videtur, Β pr: τὸ Β corn, M 6 πρὸ ὀλίγου] ὁ ὀλίγου χ΄ periit in M ὕπαρ M 7 οὕτως . . . ὑπάρχειν om. M 8. 9 δεικνύοιτ᾿ ἄν a 10 post τὸ add. μὲν Μ 11 κατ’ M 19 τὸ om. a 21 ἂν pro ἐὰν a δὲ M 22. 23 καταφατικῆς μερικῆς M 23 κἄν τε M 28 τῆς periit in M ὁ ἐν αὐτῶ a ὁ a: om. BM συμπέρασμα, δῆλον, ὡς καὶ ἐν τῷ δευτέρῳ σχήματι ἀναγκαῖον ἐπὶ μέρους 46r ἀποφατικὸν ἔσται τὸ συμπέρασμα οὕτως ἐχουσῶν τῶν προτάσεων.