ταρβήσας, μή πού τι Διὸς μέγα χωσαμένοιοπᾶν γένος ἀνθρώπων κατάγοι ψυχοστόλος Ἑρμῆς.πάντα δʼ ὁμοῦ κεκύκητο, φόνος δέ τις ἄκριτος ἦεν·τοὺς μὲν γὰρ φεύγοντας ἐπὶ Σκαιῇσι πύλῃσικτεῖνον ἐφεστηῶτες, ὁ δʼ ἐξ εὐνῆς ἀνορούσας τεύχεα μαστεύων δνοφερῇ περικάππεσεν αἰχμῇ.καί τις ὑπὸ σκιόεντι δόμῳ κεκρυμμένος ἀνήρ,ξεῖνος ἐών, ἐκάλεσσεν ὀιόμενος φίλον εἶναι·νήπιος, οὐ μὲν ἔμελλεν ἐνηέι φωτὶ μιγῆναι,ξείνια δʼ ἐχθρὰ κόμισσεν· ὑπέρ τέγεος δέ τις ἄλλος μήπω παπταίνων τι θοῷ διέπιπτεν ὀιστῷ.