Ἴλιος ἀκλινέεσσιν ἐπεμβεβαυῖα θεμέθλοις,ἀμβολίῃ δʼ ἤσχαλλε δυσαχθέι λαὸς Ἀχαιῶν.καί νύ κεν ὑστατίοισιν ἐποκνήσασα πόνοισινἀκάματός περ ἐοῦσα μάτην ἵδρωσεν Ἀθήνη,εἰ μὴ Δηιφόβοιο γαμοκλόπον ὕβριν ἐάσας Ἰλιόθεν Δαναοῖσιν ἐπὶ ξένος ἤλυθε μάντις,οἷα δέ που μογέοντι χαριζόμενος Μενελάῳὀψιτέλεστον ὄλεθρον ἑῇ μαντεύσατο πάτρῃ.οἱ δὲ βαρυζήλοιο θεοπροπίῃς Ἑλένοιοαὐτίκα μηκεδανοῖο μόθου τέλος ἠρτύναντο. καὶ Σκῦρον μὲν ἔβαινε λιπὼν εὐπάρθενον ἄστυυἱὸς Ἀχιλλῆος καὶ ἐπαινῆς Δηιδαμείης·μήπω δʼ εὐφυέεσσιν ἰουλίζων κροτάφοισινἀλκὴν πατρὸς ἔφαινε νέος περ ἐὼν πολεμιστής.ἦλθε δὲ καὶ Δαναοῖσιν ἑὸν βρέτας ἁγνὸν ἄγουσα ληιστὴ μὲν ἐοῦσα, φίλοις δʼ ἐπίκουρος Ἀθήνη.ἤδη καὶ βουλῇσι θεῆς ὑποεργὸς ἘπειὸςΤροίης ἐχθρὸν ἄγαλμα πελώριον ἵππον ἐποίει.καὶ δὴ τέμνετο δοῦρα καὶ ἐς πεδίον κατέβαινενἼδης ἐξ αὐτῆς, ὁπόθεν καὶ πρόσθε Φέρεκλος