τίς γάρ μοι χρειὼ βιότου πλέον, εἴ με φυλάσσειοἰκτροτάτῳ θανάτῳ, ξείνη δέ με γαῖα καλύψει;τοιάδε μοι δέσποινα καὶ αὐτῷ δῶρον ἄνακτιἀντὶ τόσων καμάτων Ἀγαμέμνονι πότμον ὑφαίνει.ἀλλʼ ἤδη φράζεσθε—τὰ δὲ γνώσεσθε παθόντες— καὶ νεφέλην ἀπόθεσθε, φίλοι, βλαψίφρονος ἄτης.ῥηγνύσθω πελέκεσσι δέμας πολυχανδέος ἵππουἢ πυρὶ καιέσθω· δολόεντα δὲ σώματα κεῦθονὀλλύσθω, μεγάλη δὲ ποθὴ Δαναοῖσι γενέσθω.καὶ τότε μοι δαίνυσθε καὶ ἐς χορὸν ὀτρύνεσθεστησάμενοι κρητῆρας ἐλευθερίης ἐρατεινῆς.