ὤμοι ἐμῶν ἀχέων, ὤμοι σέο, πάτριον ἄστυ, αὐτίκα λεπταλέη κόνις ἔσσεαι, οἴχεται ἔργονἀθανάτων, προθέλυμνα θεμείλια Λαομέδοντος.καὶ σέ, πάτερ, καὶ μῆτερ, ὀδύρομαι, οἷά μοι ἤδηἀμφότεροι πείσεσθε· σὺ μέν, πάτερ, οἰκτρὰ δεδουπὼςκείσεαι Ἑρκείοιο Διὸς μεγάλου παρὰ βωμῷ· μῆτερ ἀριστοτόκεια, σὲ δὲ βροτέης ἀπὸ μορφῆςλυσσαλέην ἐπὶ παισὶ θεοὶ κύνα ποιήσουσι.δῖα Πολυξείνη, σὲ δὲ πατρίδος ἐγγύθι γαίηςκεκλιμένην ὀλίγον δακρύσομαι· ὡς ὄφελέν τιςἈργείων ἐπὶ σοῖσι γόοις ὀλέσαι με καὶ αὐτήν.