τάρβος ἔχειν· ἔφυγες γὰρ ἀνάρσιον ὕβριν Ἀχαιῶν. αἰεὶ δʼ ἡμέτερος φίλος ἔσσεαι, οὐδέ σε πάτρηςοὐδὲ πολυκτεάνων θαλάμων γλυκὺς ἵμερος αἱρεῖ.ἀλλʼ ἄγε καὶ σύ μοι εἰπέ, τί τοι τόδε θαῦμα τέτυκται,ἵππος, ἀμειλίκτοιο φόβου τέρας· εἰπὲ δὲ σεῖοοὔνομα καὶ γενεήν, ὁπόθεν δέ σε νῆες ἔνεικαν. τὸν δʼ ἐπιθαρσήσας προσέφη πολυμήχανος ἥρως·ἐξερέω καὶ ταῦτα· σὺ γάρ μʼ ἐθέλοντα κελεύεις.ἄργός μοι πόλις ἐστί, Σίνων δέ μοι οὔνομα κεῖται·αἴσιμον αὖ καλέουσιν ἐμὸν πολιὸν γενετῆρα·ἵππον δʼ Ἀργείοισι παλαίφατον εὗρεν Ἐπειός·