ἴχνια λωβήεντα θοῶν ἀνέφαινον ἱμάντων.αὐτίκα δὲ Πριάμοιο ποδῶν προπάροιθεν ἐλυσθεὶςἱκεσίαις παλάμῃσι παλαιῶν ἥψατο γούνων,λισσόμενος δὲ γέροντα δολοπλόκον ἴαχε μῦθον·ἄνδρα μὲν Ἀργείοισιν ὁμόπλοον εἴ μʼ ἐλεαίρεις, Τρώων δὲ ῥυστῆρα καὶ ἄστεος εἴ με σαώσεις,Δαρδανίδη σκηπτοῦχε, καὶ ὕστατον ἐχθρὸν Ἀχαιῶν—οἷά με λωβήσαντο θεῶν ὄπιν οὐκ ἀλέγοντεςοὐδὲν ἀλιτραίνοντα, κακοὶ καὶ ἀπηνέες αἰεί·ὣς μέν Ἀχιλλῆος γέρας ἥρπασαν Αἰακίδαο, ὣς δὲ Φιλοκτήτην ἔλιπον πεπεδημένον ὕδρῳ,ἔκτειναν δὲ καὶ αὐτὸν ἀγασσάμενοι Παλαμήδην.καὶ νῦν οἷά μʼ ἔρεξαν ἀτάσθαλοι, οὕνεκα φεύγεινοὐκ ἔθελον σὺν τοῖσι, μένειν δʼ ἐκέλευον ἑταίρους·οἱ δὲ νοοπλήγεσσιν ἀτασθαλίῃσι δαμέντες εἵματα μέν μʼ ἀπέδυσαν, ἀεικελίῃσι δʼ ἱμάσθλαιςπᾶν δέμας οὐτήσαντες ἐπὶ ξείνῃ λίπον ἀκτῇ.ἀλλά, μάκαρ, πεφύλαξο Διὸς σέβας ἱκεσίοιο·χάρμα γὰρ Ἀργείοισι γενήσομαι, εἴ κεν ἐάσῃςχερσὶν ὕπο Τρώων ἱκέτην καὶ ξεῖνον ὀλέσθαι.