29. Κυήσιος δὲ καὶ παιδοποιΐης ἥτις δεῖται καὶ ἄτεκνος ἐοῦσα
καὶ ἤδη
κυήσασα, ἐοῦσα δὲ τεκνοῦσα, ὅταν ὁ στόμαχος σκληρὸς ᾖ,
ἄκρος ἢ ὅλος, ἢ
ξυμμεμύκῃ, καὶ μὴ ὀρθὸς ᾖ, ἀλλὰ πρὸς τὸ ἰσχίον
ἀπεστραμμένος τὸ ἕτερον,
ἢ ἐς τὸν ἀρχὸν κεκύφῃ ἢ ἀνεσπάκῃ
ἑωυτὸν, ἢ τὸ χείλος ἐπιβάλλῃ τοῦ
στομάχου ἐφ’ ἑωυτὸ, ὁκόθεν οὖν
ἢ τρηχὺς καὶ πεπωρωμένος ᾖ, σκληρὸς δὲ
γίνεται καὶ ἀπὸ συμμύσιος
καὶ ἀπὸ πωρώσιος, ταύτῃσι τὰ ἐπιμήνια οὐ
φαίνεται, ἢ
ἐλάσσονα τοῦ δέοντος, καὶ διὰ πλέονος χρόνου ἐπιφαίνεται.
Ἔστι
δὲ ἐν ᾗσι τὰ ἐπιμήνια κατὰ ὑγιείην τοῦ σώματος καὶ τῶν μητρέων
τὴν ἔξοδον εὑρίσκεται· καὶ κατά γε τὸ ξύμφυτον καὶ δίκαιον, καὶ
ὑπὸ θερμότητος καὶ ὑγρότητος τῶν ἐπιμηνίων τοῦ στομάχου μὴ
κάρτα
βεβλαμμένου· τὴν δὲ γονὴν διὰ τοῦτο οὐ δέχεται κατὰ τὴν
βλάβην, ἥτις ἂν
κωλύῃ ἀπὸ τοῦ στομάχου μὴ καλῶς ἔχοντος τοῦ
δέχεσθαι. Ταύτῃ χρὴ,
πυριήσαντα τὸ σῶμα ὅλον, δοῦναι πιεῖν φάρμακον,
καὶ καθαρὴν ποιήσασθαι
τοῦ σώματος πρῶτον, ἤν τε ἄνω
καὶ κάτω δέηται, ἤν τε ἄνω μοῦνον· καὶ ἢν
μὲν ἄνω διδῷς τὸ φάρμακον,
μὴ πυριῇν πρότερον τῆς καθάρσιος· πυριήσας
δὲ μεταπῖσαι
πῖσαι. Ὅταν δὲ δοκέῃ καλῶς ἔχειν καθάρσιος τὸ σῶμα,
μετὰ τοῦτο
πυριῇν τὰς μήτρας, ἐγκαθίζοντα αὐτὰς πυκνὰ ἐν ὅτῳ ἂν δοκέῃ
ξυμφέρειν·
ἐπιβάλλειν δὲ ἐς τὸ πυρίημα κυπαρίσσου ῥινήματα καὶ
δάφνης φύλλα κόψας· καὶ λούειν πολλῷ καὶ θερμῷ. Ὅταν δὲ νεόλουτος
ᾖ καὶ νεοπυρίητος, ἀνευρύνειν τὸ στόμα τῆς μήτρης τῇ μήλῃ τῇ
κασσιτερίνῃ, καὶ ἀνορθοῦν ὅπη ἂν δέηται, ἢ μολιβδίνῃ, ἀρξάμενος ἐκ
λεπτῆς, εἶτα παχυτέρῃ, ἢν παραδέχηται, ἕως ἂν δοκέῃ καλῶς
ἔχειν·
βάπτειν δὲ τὰς μήλας ἐν ἑνὶ τῶν μαλθακτηρίων διειμένῳ ὅ τι
ἂν δοκέῃ
ξυμφέρειν, ὑγρὸν ποιήσας· τὰς δὲ μήλας ποιέειν ὄπισθεν
κοίλας, εἶτα
περὶ ξύλοισι μακροτέροισιν ἁρμόσαι, καὶ οὕτω χρῆσθαι.
Τὸν δὲ χρόνον
τοῦτον πινέτω, καθεψοῦσα ἐν οἴνῳ εὐώδει λευκῷ καὶ
ὡς ἡδίστῳ γλυκεί,
δαῖδα ὡς πιοτάτην κατασχίσασα λεπτὰ, καὶ σελίνου
καρπὸν κόψασα καὶ
κυμίνου αἰθιοπικοῦ καρπὸν καὶ λιβανωτὸν
ὡς κάλλιστον· τουτέου πινέτω
νῆστις ὁκόσον ἂν δοκέῃ μέτριον εἶναι
πλῆθος, ἡμέρας ὁκόσας ἂν δοκέῃ
ἅλις ἔχειν καὶ ἐσθιέτω σκυλάκια
ἑφθὰ καὶ πουλύποδα ἐν οἴνῳ ἑφθὸν ἢ
γλυκεῖ· καὶ τοῦ ζῶμοῦ πινέτω,
καὶ κράμβην ἑφθὴν, καὶ οἶνον λευκὸν
ἐπιπινέτω, καὶ μὴ διψήτω·
καὶ λουέσθω θερμῷ δὶς τῆς ἡμέρης· σιτίων δὲ
ἀπεχέσθω τοῦτον τὸν
χρόνον. Μετὰ δὲ τοῦτο, ἢν μὲν χωρέῃ κατὰ τὸν
στόμαχον καὶ φαίνηταί
τι ἔξω καθάρσιος, πίνειν τε ἔτι τοῦ πόματος
ἡμέρην μίην καὶ δύο, καὶ
τῇσι μήλῃσι παύεσθαι χρεομένους, καὶ πειρῆσθαι
καθαίρειν τὰς μήτρας
προσθέτοισι φαρμάκοισιν. ᾟτινὶ δὲ τοῦ στομάχου
ὀρθοῦ καὶ μαλθακοῦ
τὰ ἐπιμήνια μὴ φαίνεται πάμπαν ἢ ἐλάσσονα καὶ διὰ
πλείονος χρόνου
καὶ μὴ ὑγιεινὰ, τὴν νοῦσον ἀνευρὼν ἥν τινα ἔχουσιν αἱ
μῆτραι, ἤν τε
καὶ τὸ σῶμα ξυμβάλληταί τι, ἐξευρὼν τὸ αἴτιον ἀφ’ οὗπερ
οὐ κυΐσκεται·
καὶ ὅτε οὕτως ἔχει, τὴν ἴησιν ποιέεσθαι προσφέρων ἥν
δέχεται
θεραπηΐην, ἀρχόμενος ἐξ ἰσχυρῶν, ὅκως ἂν δοκέῃ καιρὸς εἶναι,
τελευτᾷν δὲ ἐς μαλθακώτερα, ἕως ἂν δοκέῃ καλῶς ἔχειν καθάρσιος
ἡ
μήτρη καὶ ὁ στόμαχος καθεστηκέναι ὀρθῶς ἔχων καὶ ἐν τῷ ἐξαρκέοντι
κείμενος. Ἢν δὲ ἀπὸ τοῦ ποτοῦ καὶ φαρμάκου μὴ προχωρήσῃ,
μηδὲ
πινούσης χρόνον τὸν μέτριον, τουτέου μὴ παύεσθαι τοῦ πόματος·
ὅταν δὲ
καλῶς ἔχῃ τοῦ ἀπὸ τῶν μηλέων ἔργου, μαλθάξαι τὸ
στόμα τοῦ στομάχου, καὶ
ποιῆσαι ὅκως ἀναχανεῖται ἐς ὁδὸν τῷ
προσθέτῳ, ἀπὸ θυμιητῶν τε φαρμάκων
καὶ μαλθακτηρίων. Ὅταν δὲ
δοκέῃ καλῶς ἔχειν μαλθάξιος καὶ θυμιήσιος,
προστιθεὶς φάρμακον,
κάθαρσιν ποιέεσθαι τῆς μήτρης ὡς ἂν δοκέῃ καλῶς
ἔχειν, ἀρχόμενος
ἐκ μαλθακῶν ἐπὶ ἰσχυρότερα, τελευτῶν δὲ αὖθις ἐς
μαλθακὰ
εὐώδεα· τῶν γὰρ ἰσχυρῶν φαρμάκων τὰ πλεῖστα ἑλκοῖ τὸν στόμαχον
καὶ δάκνει· ἔπειτα τόν τε στόμαχον καθιστᾷν ἐς ὀρθὸν καὶ ὑγιέα
καὶ
καλῶς ἔχοντα πρὸς τὴν δέξιν τῆς γονῆς, καὶ τὴν μήτρην ξηρὴν
ποιέειν καὶ
φῦσαν ἐμποιέειν. Ἢν γυνὴ δοκέῃ ὑπὸ πιμελῆς τὰς μήτρας
βεβλάφθαι ἐς τὴν
κύησιν, λεπτύνειν ὡς μάλιστα καὶ ἰσχναίνειν πρὸς
τοῖσιν ἄλλοισιν.