41. Ἢν ἀναπρησθῶσιν αἱ μῆτραι, ἥ τε γαστὴρ αἴρεται καὶ φυσᾶται,
καὶ οἱ
πόδες οἰδέουσι καὶ τὰ κοῖλα τοῦ προσώπου, ἡ χροιὴ
δὲ ἀειδὴς γίνεται,
καὶ τὰ ἐπιμήνια κρύπτεται, καὶ ἡ γονὴ οὐκ ἐγγίνεται
τουτέου τοῦ χρόνου,
καὶ ἀσθενέει, καὶ ἀλύει, καὶ ὁκόταν
ἀναστῇ ἢ προέλθῃ, ὀρθόπνοια αὐτὴν
ἴσχει, καὶ ὅ τι ἂν φάγῃ ἢ πίῃ,
λυπέει αὐτὴν, καὶ στένει τε, καὶ
δύσελπις μᾶλλον ἢ πρὶν φαγεῖν·
πολλάκις δὲ καὶ πνίγεται. Ὁκόταν ὧδε
ἔχῃ, φάρφμακον πῖσαι κάτω,
ὑφ’ ὧν καθαρθείη καὶ δηχθήσεται·
πυριῇν δὲ ὡς πυκνέτωτα
τὸ ὅλον σῶμα· τότε δὲ ὑπὸ τὰ αἰδοῖα ὑποθυμιήσθω
τὰ εὐώδεα, ὑπὸ
δὲ τὰς ῥῖνας τὰ κακώδεα· καὶ ποτήματα δίδου, ὅσα
καθαίρει ὑστέρας·
καὶ τὴν λινόζωστιν ἐσθιέτω, καὶ τὸ γάλα πινέτω, ὥσπερ
ἐπὶ τοῦ
πλευροῦ εἴρηται. Ἡ δὲ νοῦσος χρονίη.