2. Ἢν ὕδερος ἐν τῇσι μήτρῃσιν ἐγγένηται, τὰ ἐπιμήνια ἐλάσσω
καὶ κακίω
γίνεται, ἔπειτα ἐξαπίνης ἐκλείπει, καὶ ἡ γαστὴρ ἐπανοιδέει,
καὶ οἱ
μαζοὶ ξηροὶ γίνονται, καὶ τἄλλα πονήρως ἔχει, καὶ
δοκέει ἐν γαστρὶ
ἔχειν, καὶ τουτέοισι γνώσῃ ὅτι ὑδεραίνει. Σημαίνει
δὲ καὶ ἐν τῷ στόματι
τῶν ὑστερέων· ψαυούσῃ γὰρ ἰσχνὸν φαίνεται.
Καὶ πῦρ καὶ ὕδωρ αὐτὴν
λαμβάνει· ὁκόσῳ δ’ ἂν ὁ χρόνος πλείων
γίνηται, ὀδύνη τὴν νειαίρην
γαστέρα καὶ τὰς ἰξύας καὶ τοὺς κενεῶνας
ἴσχει. Αὕτη ἡ νοῦσος ἐκ τρωσμοῦ
μάλιστα γίνεται, προσγίνεται δὲ
προστιθέναι, ᾗ ἂν ἡ ὀδύνη ἔχῃ· φάρμακον
χρὴ πῖσαι, κάτω· μετὰ
δὲ τὸ φάρμακον πυριῇν ἐν τῷ βολβίτῳ τὰς ὑστέρας,
ἔπειτα προσθεῖναι
τὸ ξὺν τῇ κανθαρίδι, διαλιπὼν δὲ ἡμέρας τρεῖς τὸ ξὺν
τῇ χολῇ·
μίαν δὲ διαλιπὼν τρεῖς ἡμέρας κλυσάτω ἐν τῷ ὄξει. Καὶ ἢν μὲν ἡ
γαστὴρ γίνηται λαπαρὴ καὶ οἱ πυρετοὶ πεπαυμένοι ἔωσι καὶ τὰ
ἐπιμήνια ἐπιγένηται, τῷ ἀνδρὶ ξυγκοιμάσθω· ἢν δὲ μὴ, αὖθις τὰ
αὐτὰ
ποιέειν, ἔστ’ ἂν γένηται τὰ ἐπιμἥνια, καὶ ἐνίοις προσθετοῖς
χρήσθω·
μεταξὺ δὲ ἡμέρας πινέτω τοῦ κρήθμου τὸν φλοιὸν καὶ γλυκυσἱδης
τοὺς
μέλανας κόκκους, καὶ τῆς ἀκτῆς τὸν καρπὸν ἐν οἴνῳ
νῆστις, καὶ τὴν
λινόζωστιν ἐσθιέτω ὡς πλείστην, καὶ σκόροδα ἑφθὰ
καὶ ὠμὰ, καὶ σιτίοισι
μαλθακοῖσι χρήσθω καὶ τοῖσι πουλύποσι καὶ
τοῖσιν ἄλλοισι μαλακίοισιν·
ἢν δὲ τέκῃ, ὑγιὴς γίνεται.
3. Ἢν αἱ μῆτραι πρὸς τὸ ἧπαρ ἔλθωσιν, ἄφωνος ἐξαπίνης γίνεται,
καὶ τοὺς
ὀδόντας ξυνερείδει, καὶ ἡ χροιὴ μέλαινα γίνεται·
ἐξαπίνης δὲ ταῦτα
πάσχει, ὑγιὴς ἐοῦσα· γίνεται δὲ τὸ τοιοῦτον πάθος
παρθένοισι μάλιστα
παλαιῇσιν ἐούσῃσι καὶ χήρῃσιν, αἳ νέαι
ἐοῦσαι καὶ τοκήεσσαι χηῤεύουσιν.
Ὁκόταν ὧδε ἔχῃ, τῇ χειρὶ πρώσας
κάτω ἆπὸ τοῦ ἥπὰτος ἀποδῆσαι ταινίῃ ὑπὸ
τὰ ὑποχόνδρια, καὶ
τὸ στόμα διάγων οἶνον εὐωδέστατον ἐγχέαι, καὶ
προσέχειν πρὸς τὰς
ῥῖνας καὶ ὑποθυμιῇν τὰ κακώδεα, ὑπὸ δὲ τὰς ὑστέρας
τὰ εὐώδεα·
ἐπὴν δὲ καταφρονήσῇ, πῖσαι φάρμακον κάτω, καὶ μεταπῖσαι γάλα
τῇ βουπρήστει, τῇ δὲ ὑστεραίῃ νέτωπον· διαλιπὼν δὲ δύο ἡμέρας
κλύσαι τὰς ὑστέρας εὐώδεσι· τῇ δὲ ὑστεραίῃ προσθεῖναι τὴν γλήχωνα·
διαλιπὼν δὲ μίην ἡμέρην, θυμιῆσαι τοῖσιν ἀρώμασι. Ταῦτα
ποιέειν
τὴν χήρην, ἄριστον δ’ ἐν γαστρὶ σχεῖν· τὴν δὲ παρθένον πείθειν
ξυνοικῆσαι ἀνδρί· πρὸς δὲ τὰς ὑστέρας προσφέρειν μηδὲν, μηδὲ
τὸ
φάρμακον πίνειν, κόνυζαν δὲ καὶ καστόριον διδόναι ἐν οἴνῳ νήστει,
καὶ
τὴν κεφαλὴν μὴ ἀλειφέσθω εὐώδεσι, μηδὲ ὀσφραινέσθω.
4. Ἢν προέλθωσιν αἱ μῆτραι καὶ ἐξέλθωσιν ἔξω, πῦρ ἔχει μάλιστα
τὰ αἰδοῖα
καὶ τὴν ἕδρην, καὶ τὸ οὖρον στάζει κατ’ ὀλίγον καὶ
δάκνεται· ταῦτα
πάσχει, ἢν ἐκ τόκου ἐοῦσα τῷ ἀνδρὶ ξυγκοιμηθῇ.
Ὁκόταν δὲ οὕτως ἔχῃ,
μύρτα καὶ λωτοῦ πρίσματα ἑψήσας ἐν ὕδατι,
καταθεὶς ἐς τὴν αἰθρίην,
προσχείσθω ὡς ψυχρότατον πρὸς τὰ αἰδοῖα,
καὶ τρίβων λεῖα προσπλάσσειν·
ἔπειτα πίνουσα ὕδωρ φακῶν καὶ
μέλι καὶ ὄξος, ἕως ἂν μεταρθῶσιν αἱ
ὑστέραι, ἐμείτω, καὶ τὴν κλίνην
πρὸς ποδῶν ὑψηλοτέρην κεῖσθαι, καὶ
ὑποθυμιῇν ὑπὸ τὰ αἰδοῖα
τὰ εὐώδεα καὶ ὑπὸ τὰς ῥῖνας τὰ κακώδεα·
σιτίοισι δὲ χρήσθω ὡς
μαλθακωτάτοισι καὶ ψυχροῖσι, καὶ τὸν οἶνον ὑδαρέα
πινέτω λευκόν·
μὴ λουέσθω δὲ μηδὲ μετ’ ἀνδρὸς συγκοιμάσθω.
5. Ἢν δὲ παντάπασιν ἐκ τῶν αἰδοίων ἐκπέσωσιν, ἐκκρήμναται
ὥσπερ ὄσχη,
καὶ ὀδύνη λαμβάνει τὴν νειαίρην γαστέρα καὶ τὰς ἰξύας,
νοῦσος
λαμβάνει ὁκόταν ἐκ τόκου ἐοῦσα πονήσῃ τὰς ὑστέρας ἢ τῷ
ἀνδρὶ ἐν τῷ
λοχίῳ ξυγκοιμηθῇ. Ὁκόταν δὲ οὗτως ἔχῃ, ψύγματα
χρὴ προστιθέναι πρὸς τὰ
αἰδοῖα, καὶ τὸ ἔξω ἐὸν ἀποκαθήρας, σίδην
ἐν οἶνῳ μέλανι ἐψήσας, τούτῳ
περιπλύνας, εἷσω ἀπωθέειν, εἶτα μέλι
καὶ ῥητίνην μίξας ἐγχεῖν καὶ
κατακείσθω ὁπτίη καὶ ἄνω τοὺς πάδας
ἔχουσα ἐκτειναμένη· ἔπειτα σπόγγους
ἐπιθεὶς ἀναδῆσαι ἐκ τίον
ἰξύων· ὁκόταν δὲ οὕτως ἔχῃ, σίτων μὲν
ἀπεχέσθω, ποτῷ· δὲ ὡς ἐλαχίοτῳ
χρήσθω, μέχρις ἂν ἑπτὰ ἡμέραι παρέλθωσι·
καὶ ἢν μὲν οὖτως
ἐθέλωσιν ἐὀιέναι· ἢν δὲ μὴ, ἄκρας περιξέσας καὶ
θερμήνας,
περιπλύνας τε καὶ χρίσας, καὶ δήσας τὴν γυναῖκα πρὸς κλίμακα,
κρούειν, τὴν κλίμακα κατὰ κεφαλῆς, καὶ τῇ χειρὶ ἐσωθεῖν τὰς ὑστέρας,
ἔπειτα ξυνὃῆσαι αὐτῆς τὰ σκέλεα ἐπαλλὰξ, καὶ ἐᾷν ἡμέρην
καὶ νύκτα
οὕτω, καὶ διδόναι ὀλίγον χυλὸν πτισάνης ψυχρὸν, ἄλλο
δὲ μηδέν· τῇ δὲ
αὔριον κατακλίνας, ἐπὶ τὸ ἰσχίον σικύην προσβάλλειν
ὡς μεγίστην καὶ ἐᾷν
χρόνον πουλὺν ἕλκειν· ἐπὴν δὲ ἀφέλῃς, μὴ
ἀποσχάζειν, ἀλλὰ κατακλίνας
ἔα. Καὶ μὴ πρόσφερε ἄλλο ἢ τὸν χυλὸν,
ἕως ἂν ἑπτὰ ἡμέραι παρέλθωσιν· ἢν
δὲ διψῇ; ὕδωρ δίδου ψυχρὸν
ὡς ἐλάχιστον· ἐπὴν δὲ αἱ ἑπτὰ ἡμέραι
παρέλθωσι, σιτίοισιν
ὡς μαλθακωτάτοισι καὶ ἐλαχίστοισι χρεέσθω. Ἢν δὲ
ἀποπατῆσαι
θέλῃ, ἀνακειμένη ἀποπατείτω, ἕως ἂν τεσσαράκοντα ἡμέραι
παρέλθωσιν·
ἔπειτα ἀνιστάσθω καὶ περιχωρείτω ὡς ἐλάχιστα, καὶ μὴ
λουέσθω, καὶ ὑποθυμιήσθω τοῖσι κακῴδεσι, καὶ ἐσθιέτω ὀλίγα.
6. Ἢν αἱ μῆτραι ἅψωνται, πρόσκεινται, καὶ ἢν ἅψῃ, ὄψει
σκληρὸν ὑπὸ τὸν
κενεῶνα, καὶ ὀδύνη λαμβάνει τὴν νειαίρην γαστέρα
καὶ τοὺς κενεῶνας καὶ
τὰς ἰξύας, καὶ ἐς τὸ σκέλος ὀδύνη ἐμπίπτει
καὶ ἐκτείνειν οὐ δύνανται·
πολλάκις δὲ καὶ ἐκπυΐσκονται ἔμμοτοι
γενόμεναι, καὶ ῥεόμεναι
ἀποθνήσκουσιν, ἢν μὴ καύσῃς ἢ τάμῃς.
Ὁκόταν δὲ ὧδε ἔχῃ, φάρμακον χρὴ
πῖσαι κάτω, καὶ λούειν πολλῷ
θερμῷ καὶ πυριῇν, καὶ ὁκόταν νεόλουτος ᾖ ἢ
νεοπυρίητος, κελεύειν
παραφάσσουσαν ἀφέλκειν τὸ στόμα τῶν ὑστερέων,
ὑποθυμιῇν καλωνίην
σμύρναν ῥόδινον περιχέων. Πινέτω δὲ γλυκυσίδης
κόκκους
πέντε τοὺς μέλανας, τοῦ καστορίου ξυμμίσγων ἐν οἴνῳ εὐώδει, καὶ
κατακείσθω ἐπὶ τοῦ ὑγιέος ἰσχίου, καὶ προσθέσθω βάκκαριν ἢ λευκὸν
ἔλαιον πρὸς τὸ ὑγιὲς ἰσχίον, καὶ ἐσθιέτω σκόροδα πλεῖστα καὶ
ὠμὰ
καὶ ἑφθὰ, καὶ τὸν χυλὸν ῥοφείτω, καὶ σιτίοισι μαλθακοῖσι
χρήσθω. Ἐπὴν
δὲ ἡ ὀδύνη παύσηται, ἀπάξεις ἐπὶ τὸ ὑγιὲς ἰσχίον·
ἔπειτα πυριῇν τῷ
οὔρῳ, περιπάσσοντα τῆς δάφνης, καὶ ἐκ τῆς πυρίης
προστιθέναι τὴν
κυκλάμινον· τῇ δὲ ὑστεραίῃ λουσαμένη ὑποθυμιήσθω
τοῖσιν ἀρώμασι.
Μάλιστα δὲ ἐκ ταύτης ἄτεκνοι γίνονται.
7. Ἢν ὑποπτυχθῇ τὸ στόμα τῶν μητρέων, τὰ ἐπιμήνια οὐκ ἔτι
γίνεται· ἢν δὲ
ἐγγένηται, ὀλίγα καὶ πονηρά· καὶ τῷ ἀνδρὶ ὁκόταν
ξυνίῃ, ἀλγέει, καὶ
ὀδύνη τὴν νειαίρην γαστέρα ἴσχει καὶ τὰς ἰξύας,
καὶ ἢν ἀφάσσῃ τῷ
δακτύλῳ καὶ σκέπτηται τὸ στόμα, οὐ δῆλόν
λουσάσθω ἀπὸ τοῦ
φακίου· ἔπειτα λουσαμένη πυριήσθω
τῷ Αἰγυπτίῳ μύρῳ τὰς ὑστέρας, καὶ ἢν
ἐς τὰς ῥῖνας ἀνέλθῃ ἡ ὀδμὴ,
ἐλπὶς αὐτὴν ὑγιέα γενέσθαι. Καὶ ὁκόταν
μέλλῃ καθεύδειν, προσθέσθω
τὸ Αἰγύπτιον ἔλαιον ἐν εἰρίῳ· τῇ δὲ αὔριον
σκέψασθαι, εἴ τι μᾶλλον
ὤρθωνται· ἔπειτα πυριῇν εὐώδεσι καὶ προστιθέναι
ἃ μὴ δήξεται
καθαρτήρια, καὶ μετακλύζειν μετὰ τὰ προσθετὰ, ἴσον τὸ ὄξος
μίσγων·
ὅταν δὲ τὰ ἐπιμήνια ἐγγένηται, ἐκνηστεύσασα καὶ ἀλουτήσασα
καὶ θυμιησαμένη τῷ ἀνδρὶ συνέστω. Μάλιστα δὲ ἐκ ταύτης
τῆς νούσου
ἄφοροι γίνονται.
8. Ἢν αἱ μῆτραι πρὸς τὸ ἰσχίον ἐκθέωσι, τά τε ἐμμήνια οὐκ
ἐγγίνεται, καὶ
ὀδύνη ἐς τὴν νειαίρην γαστέρα φοιτᾷ καὶ ἐς τὸν κενεῶνα,
καὶ ἢν ἅψῃ τῷ
δακτύλῳ, ὄψει τὸ στόμα πρὸς τῷ ἰσχίῳ.
Ὅταν ὧδε ἔχῃ, λούειν θερμῷ, καὶ
σκόροδα διδόναι ἐσθίειν ὡς
πλεῖστα, καὶ γάλα ὄϊος πινέτω ἄκρητον,
ἐπειδὰν κατατρώξῃ· ἔπειτα
πυριήσας δοῦναι φάρμακον κάτω· ἐπειδὰν δὲ
καθαρθῇ, αὖθις πυριῇν
τὰς ὑστέρας, τὸ μάραθρον καὶ τὸ ἀψίνθιον
ξυμμίσγοντα· ἐπὴν δὲ
νεοπυρίητος ᾖ, ἀφέλκειν τὸ στόμα τῷ δακτύλῳ·
ἔπειτα προσθεῖναι
τὴν σκίλλην, μετὰ δὲ τοῦτο ξὺν τῷ ναρκισσίνῳ
διαλιπών· ἢν δέ σοι
δοκέῃ κεκαθάρθαι, νέτωπον προσθέσθαι· τῇ δ’
ὑστεραίῃ ῥόδινον μύρον·
παύσασθαι δὲ προσθεμένη τῇ προτέρῃ τῶν
ἐπιμηνίων· ἄρχεσθαι
δὲ τῇ αὔριον, ἐπὴν ἀπολίπῃ. Ἐν δὲ τοῖσιν
ἐπιμηνίοισιν ἢν μὲν τὸ
τοὺς πόδας καὶ τὰ πτερὰ καὶ τὴν
κεφαλὴν, καὶ γλυκυσίδης
κόκκους πέντε τοὺς μέλανας, καὶ σηπίης ὠὰ,
σπέρμα σελίνου ὀλίγον
ἐν οἴνῳ· καὶ ἢν ὀδύνη, ἔνῃ καὶ ἢν στραγγουρίη
ἔχῃ, ἐν ὕδατι
θερμῷ καθήσθω, καὶ πινέτω μελίκρητον ὑδαρές· ἢν δὲ μὴ
καθαρθῇ
ὑπὸ τοῦ πρώτου, αὖθις πινέτω, ἔστ’ ἂν γένηται· ἐπὴν δὲ γένηται,
ἀσιτήσασα ξυνέστω τῷ ἀνδρί· ἐν δὲ τῇ καθάρσει τὴν λινόζωστιν
ἐσθιέτω, καὶ πουλύποδας ἑφθοὺς, καὶ σιτίοισι μαλθακοῖσι χρεέσθω.
Τῆς δὲ νούσου ἀπαλλάσσεται ἢν ἐν γαστρὶ σχῇ.
9. Ἢν ἐκ τόκου μὴ καθαρθῇ, οἰδέει ἡ γαστὴρ καὶ τὰ σκέλεα,
καὶ ῥῖγος καὶ
ὀδύνη τὴν νειαίρην γαστέρα καὶ τὰς ἰξύας. ἔχει· ἔστι
δ’ ὅτε καὶ πρὸς τὰ
σπλάγχνα ἀνέρχεται, καὶ λειποψυχέει· ταῦτα
πάσχει ἀρχομένης τῆς νούσου·
ὁκόταν δὲ χρόνος ἐγγένηται, τὰ κύλα
τοῦ προσῴπου ἐξερυθριᾷ. Ὁκόταν ὧδε
ἔχῃ, πυριήσας τὰς ὑστέρας
προσθεῖναι τὴν κυκλάμινον· πινέτω δὲ τὸ ξὺν
τῇ δᾳδὶ, ἔστ’ ἂν τὸ
ῥεῦμα κινηθῇ· ἐσαλείφειν δὲ ἐς τὸ στόμα τῶν
ὑστερέων στέαρ χήνειον
καὶ σμύρναν καὶ ῥητίνην χλιερὴν, καὶ ἐμπλασσέσθω
ὡς μάλιστα,
καὶ πρὸ τοῦ σιτίου ἐσθιέτω ἑψοῦσα τὴν λινόζωστιν, καὶ
σκόροδα,
καὶ πράσα, καὶ κράμβης τὸν χυλὸν ῥοφεέτω, καὶ σιτίοισι
μαλθακοῖσι χρήσθω, θαλασσίοισι δὲ μᾶλλον, καὶ λουέσθω θερμῷ·
τῶν
δὲ λιπαρῶν καὶ τῶν γλυκέων ἀπεχέσθω, ἕως ἂν ὑγιὴς γένηται.
10. Ἢν αἱ μῆτραι φλεγμήνασαι πρησθῶσι, φῦσα ἐγγίνεται,
αἷμα λεπτῶν
ὑμένων ἔμπλεων· καὶ τῷ ἀνδρὶ ὑπὸ τῆς ὑγρότητος οὐκ
ἐθέλει μίσγεσθαι,
καὶ ὠχρὴ καὶ λεπτὴ γίνεται. Ἐρέσθαι οὖν χρὴ
αὐτὴν τὸ ῥέον ἢν δάκνῃ τε
καὶ ἐξελκοῖ· καὶ ἢν μὴ δάκνῃ, ἀπὸ τοῦ
ἐγκεφάλου φάναι εἶναι τὸ ῥεῦμα·
εἰ δ’ οὖν, ἀπὸ τῆς κοιλίης. Ἢν
μὲν οὖν ἀπὸ τῆς κοιλίης ᾗ, ἐμείτω ἀπὸ
τοῦ φακίου· ἔπειτα ἐλλεβόρῳ
καθῆραι, ἔπειτα ἐς τὰς ῥῖνας ἐνεῖναι· ἐπὴν
δέ σοι ἡ ἄνω κοιλίη
κεκαθάρθαι δοκέῃ, φάρμακον πῖσαι κάτω· σιτίων δὲ
ἀπεχέσθω λιπαρῶν
καὶ γλυκέων· τὰ δὲ δριμέα προσφέρειν ὡς ξύμφορα, ἢν μὴ
τὰ αἰδοῖα ἡλκωμένα ἔῃ· ψυχρὰ δὲ ἀμείνω· καὶ λουέσθω ὀλίγῳ, πλὴν
μὴ
θερμῷ, μηδὲ τὴν κεαλήν· πινέτω δὲ νῆστις ὑπερικὸν, λίνου
σπέρμα,
ἐλελίσφακον ἐν οἴνῳ ὑδαρεῖ· ἐπὴν δὲ παύσηται τὸ ῥεῦμα,
κλύσαι τῷ χυλῷ
τῶν ὀλύνθων, καὶ μετακλύζειν τοῖσι στρυφνοῖσιν.
Ἡ δὲ νοῦσος χαλεπή.