1. Περὶ δὲ τῆς γυναικείης φύσιος καὶ νοσημάτων τάδε λέγω· μέλιστα
μὲν τὸ
θεῖον ἐν τοῖσιν ἀνθρώποισιν αἴτιον εἶναι· ἔπειτα αἱ
φύσιες τῶν γυναικῶν
καὶ χροιαί· αἱ μὲν γὰρ ὑπέρλευκοι, ὑγρότεραί
τε καὶ ῥοωδέστεραι, αἱ δὲ
μέλαιναι σκληρότεραί τε καὶ στρυφνότεραι,
αἱ δὲ οἰνωπαὶ μέσον τι
ἀμφοτέρων ἔχουσιν. Οὕτω δὲ καὶ περὶ
τῶν ἡλικιῶν ξυμβαίνει· αἱ μὲν νέαι
ὑγρότεραι καὶ πολύαιμοι ὡς
ἐπιτοπουλὺ, αἱ δὲ πρεσβύτιδες ξηρότεραι καὶ
ὀλίγαιμοι, αἱ δὲ μέσαι
μέσον τι ἀμφοτέρων ἔχουσιν. Δεῖ δὲ τὸν ὀρθῶς
ταῦτα χειρίζοντα
πρῶτον μὲν ἐκ τῶν θείων ἄρχεσθαι, ἔπειτα διαγινώσκειν
τάς τε
φύσιας τῶν γυναικῶν καὶ τὰς ἡλικίας καὶ τὰς ὥρας καὶ τοὺς τόπους
οὗ ἂν ᾖ· οἱ μὲν γὰρ τῶν τόπων ψυχροὶ, ῥοώδεες, οἱ δὲ θερμοὶ, ξηροὶ
καὶ στάσιμοί εἰσιν. Ἄρχομαι δὲ διδάσκων ἀπὸ τοῦ ὑγροῦ κατὰ
φύσιν.