29. Τὰ δὲ ἐν τῇ κνήμῃ συγκοινωνέοντα καὶ μὴ ἐμπεσόντα, ἐκ
γενεῆς καὶ ἐν
αὐξήσει ἐξαρθρήσαντα, ταῦτα ἃ καὶ ἐν χειρί.
30. Ὅσοι δὲ πηδήσαντες ἄνωθεν ἐστηρίξαντο τῇ πτέρνῃ, ὥστε
διαστῆναι τὰ
ὀστέα, καὶ φλέβασ ἐκχυμωθῆναι, καὶ νεῦρα ἀμφιθλασθῆναι,
ὅταν γένηται
οἷα τὰ δεινότατα, κίνδυνος μὲν σφακελίσαντα
τὸν αἰῶνα πρήγματα
παρασχεῖν. Καὶ ῥοικώδη μὲν τὰ ὀστέα, τὰ δὲ
νεῦρα ἀλλήλοισι κοινωνέοντα.
Ἐπεὶ καὶ οἷσιν ἂν καταγεῖσιν, ἢ
ὑπὸ τρώματος οἷα ἐν κνήμῃ, ἢ μηρῷ,
νεύρων ἀπολυθέντων, ἃ
κοινωνέει τουτέοισιν, ἢ ἐξ ἄλλης κατακλίσιος
ἀμελέος ἐμελάνθη ἡ
πτέρνη, καὶ τουτέοισι παλίγκοτα ἐκ τοιουτέων. Ἔστιν
ὅτε πρὸς
σφακελισμῷ γίνονται πυρετοὶ ὑπεροξέες, λυγγώδεες, τρομώδεες,
γνώμης ἁπτόμενοι, ταχυθάνατοι, καὶ ἔτι φλεβῶν αἱμοῤῥόων πελιώσιες,
καὶ γαγγραινώσιες. Σημεῖα τῶν παλιγκοτησάντων· ἢν τὰ
ἐκχυμώματα,
καὶ τὰ μελάσματα, καὶ τὰ περὶ ταῦτα ὑπόσκληρα
καὶ ὑπέρυθρα ᾖ· ἢν γὰρ
ξὺν σκληρύσματι πελιωθῇ, κίνδυνος
μελανθῆναι· ἢν δ᾿ ὑποπέλια ἢ καὶ
πέλια μάλα, καὶ κεχυμένα,
ἢ ὑπόχλωρα καὶ μαλθακὰ, ταῦτα ἐν πᾶσι τοῖσι
τοιούτοισιν
ἀγαθά. Ἴησις δὲ, ἢν μὲν ἀπύρετοι ἔωσιν, ἐλλεβορίζειν· ἢν δὲ
μὴ,
μή· ἀλλὰ ποτὸν διδόναι ὀξύγλυκυ, εἰ δέοι. Ἐπίδεσις δὲ, ἡ
ἄρθρων σύνδεσις· ἔτι δὲ ταῦτα· μᾶλλον τοῖσι φλάσμασι, καὶ
πλέον·
προσπεριβάλλειν τὰ πλεῖστα τῇ πτέρνῃ. Τὸ σχῆμα, ὅπερ ἡ
ἐπίδεσις, ὡς μὴ
ἐς την πτέρνην ἀποπιέζηται· ἀνωτέρω γούνατος·
ἔστω εὔθετος· νάρθηξι μὴ
χρήσασθαι.