21. Περὶ δὲ πρίσιος, ὅταν καταλάβῃ ἀνάγκη πρίσαι ἄνθρωπον,
ὧδε
γινώσκειν· ἢν ἐξ ἀρχῆς λαβὼν τὸ ἴημα πρίῃς, οὐ χρὴ
ἐκπρίειν τὸ ὀστέον
πρὸς τὴν μήνιγγα αὐτίκα· οὐ γὰρ συμφέρει τὴν
μήνιγγα ψιλὴν εἶναι τοῦ
ὀστέου ἐπὶ πουλὺν χρόνον κακοπαθοῦσαν,
ἀλλὰ τελευτῶσά πη καὶ
διεμύδησεν. Ἔστι δὲ καὶ ἕτερος κίνδυνος,
ἢν αὐτίκα ἀφαιρέῃς πρὸς τὴν
μήνιγγα ἐκπρίσας τὸ ὀστέον,
τρῶσαι ἐν τῷ ἔργῳ τῷ πρίονι τὴν μήνιγγα.
Ἀλλὰ χρὴ πρίοντα,
παύσασθαι πρίοντα, καὶ ἐᾷν ἐπὶ τὸ αὐτόματον
ἀποστῆναι τὸ ὀστέον.
Ἐν γὰρ τῷ διαπριωτῷ δστέῳ καὶ ἐπιλελειμμένῳ τῆς
πρίσιος
οὐκ ἂν ἐπιγένοιτο κακὸν οὐδέν· λεπτὸν γὰρ τὸ λειπόμενον ἤδη
γίνεται.
Τὰ δὲ λοιπὰ ἰῆσθαι χρὴ, ὡς ἂν δοκέῃ ξυμφέρειν τῷ ἕλκεϊ.
Πρίοντα δὲ χρὴ πυκινὰ ἐξαιρέειν τὸν πρίονα τῆς θερμασίης
εἵνεκα
τοῦ ὀστέου, καὶ ὕδατι ψυχρῷ ἐναποβάπτειν. Θερμαινόμενος
γὰρ ὑπὸ τῆς
περιόδου ὁ πρίων, καὶ τὸ ὀστέον ἐκθερμαίνων καὶ
ἀναξηραίνων, κατακαίει,
καὶ μεῖζον ποιέει ἀφίστασθαι τὸ ὀστέον
τὸ περιέχον τὴν πρίσιν, ἢ ὅσον
μέλλει ἀφίστασθαι. Καὶ ἢν αὐτίκα
βούλῃ ἐκπρίσαι τὸ πρὸς τὴν μήνιγγα,
ἔπειτα ἀφελέειν τὸ ὀστέον,
ὡσαύτως χρὴ πυκινά τε ἐξαιρέειν τὸν πρίονα,
καὶ ἐναποβάπτειν τῷ
ὕδατι τῷ ψυχρῷ. Ἢν δὲ μὴ ἐξ ἀρχῆς λαμβάνῃς τὸ ἴημα,
ἀλλὰ παρ᾿
ἄλλου παραδέχῃ ὐστερίζων τῆς ἰήσιος, πρίονι χρὴ χαρακτῷ
ἐκπρίειν μὲν αὐτίκα τὸ ὀστέον πρὸς τὴν μήνιγγα, θαμινὰ δὲ ἐξαιρεῦντα
τὸν πρίονα σκοπεῖσθαι καὶ ἄλλως καὶ τῇ μήλῃ πέριξ κατὰ
τὴν ὁδὸν
τοῦ πρίονος. Καὶ γὰρ πουλὺ θᾶσσον διαπρίεται τὸ ὀστέον,
ἢν ὑπόπυόν τε
ἐήν ἤδη καὶ διάπυον πρίῃς, καὶ πολλάκις τυγχάνει
ἐπιπόλαιον ἐὸν τὸ
ὀστέον, ἄλλως τε καὶ ἢν ταύτῃ τῆς κεφαλῆς ᾖ
τὸ τρῶμα, ᾗ τυγχάνει
λεπτότερον ἐὸν τὸ ὀστέον ἢ παχύτερον. Ἀλλὰ
φυλάσσεσθαι χρὴ, ὡς μὴ λάθῃς
προσβαλὼν τὸν πρίονα, ἀλλ᾿ ὅπη
δοκέῃ παχύτατον εἶναι τὸ ὀστέον, ἐς
τοῦτο αἰεὶ ἐνστηρίζειν τὸν
πρίονα, θαμινὰ σκοπούμενος, καὶ πειρᾶσθαι
ἀνακινέων τὸ ὀστέον
τῷ ἕλκεϊ. Καὶ ἢν, ἐξ ἀρχῆς λαβὼν τὸ ἴημα, αὐτίκα
βούλῃ ἐκπρίσας
τὸ ὀστέον ἀφελεῖν ἀπὸ τῆς μήνιγγος, ὡσαύτως χρὴ πυκινά
τε
σκοπεῖσθαι τῇ μήλῃ τὴν περίοδον τοῦ πρίονος, καὶ ἐς τὸ παχύτατον
ἀεὶ τοῦ ὀστέου τὸν πρίονα ἐνστηρίζειν, καὶ ἀνακινέων βούλεσθαι
ἀφελέειν τὸ ὀστέον. Ἢν δὲ τρυπάνῳ χρῇ, πρὸς δὲ τὴν μήνιγγα
μὴ
ἀφικνέεσθαι, ἢν ἐξ ἀρχῆς λαμβάνων τὸ ἴημα τρυπᾷς, ἀλλ᾿
ἐπιλιπεῖν τοῦ
ὀστέου λεπτὸν, ὥσπερ καὶ ἐν τῇ πρίσει γέγραπται.