Βίον θερίζειν ὥστε κάρπιμον στάχυν
καὶ τὸν μὲν εἶναι, τὸν δὲ μή.
Εἰ δ’ ἠμελήθην ἐκ θεῶν καὶ παῖδ’ ἐμώ,
ἔχει λόγον καὶ τοῦτο.
Τὸ γὰρ εὖ μετ’ ἐμοῦ καὶ τὸ δίκαιον.
Μὴ συνεπιθρηνεῖν, μὴ σφύζειν.
ʽἘγὼ δὲ τούτῳ δίκαιον ἂν λόγον ἀντείποιμι, ὅτι οὐ καλῶς λέγεις, ὦ ἄνθρωπε, εἰ οἴει δεῖν κίνδυνον ὑπολογίζεσθαι τοῦ ζῆν ἢ τεθνάναι ἄνδρα, ὅτου τι καὶ σμικρὸν ὄφελος, ἀλλ’ οὐκ ἐκεῖνο μόνον σκοπεῖν, ὅταν πράττῃ, πότερον δίκαια ἢ ἄδικα πράττει καὶ ἀνδρὸς ἀγαθοῦ