μόνη δὲ πύργων δυστυχεῖς κατασκαφὰςνήπαυστον αἰάζουσα καὶ γοωμένηδαρὸν στενάξεις. πᾶς δὲ λυγαίαν λεὼςἐσθῆτα προστρόπαιον ἐγχλαινούμενοςαὐχμῷ πινώδης λυπρὸν ἀμπρεύσει βίον. κρατὸς δʼ ἄκουρος νῶτα καλλυνεῖ φόβη,μνήμην παλαιῶν τημελοῦσʼ ὀδυρμάτων.πολλοὶ δὲ Σῖριν ἀμφὶ καὶ Λευταρνίανἄρουραν οἰκήσουσιν, ἔνθα δύσμοροςΚάλχας ὀλύνθων Σισυφεὺς ἀνηρίθμων κεῖται, κάρα μάστιγι γογγύλῃ τυπείς,ῥείθροισιν ὠκὺς ἔνθα μύρεται Σίνις,ἄρδων βαθεῖαν Χωνίας παγκληρίαν.πόλιν δʼ ὁμοίαν Ἰλίῳ δυσδαίμονες