καὶ Δωρίδος, πρηστῆρα δαΐου μάχης,καὶ μήτε χρυσῷ φαιδρὰ καλλύνειν ῥέθη,μήθʼ ἁβροπήνους ἀμφιβάλλεσθαι πέπλουςκάλχῃ φορυκτούς, οὕνεκεν θεᾷ θεὸςχέρσου μέγαν στόρθυγγα δωρεῖται κτίσαι. ἥξει δὲ ταύρου γυμνάδας κακοξένουςπάλης κονίστρας, ὅν τε Κωλῶτις τεκνοῖ,Ἀλεντία κρείουσα Λογγούρου μυχῶν,Ἅρπης Κρόνου πήδημα Καγχείας θʼ ὕδωρκάμψας, Γονοῦσάν τʼ ἠδὲ Σικανῶν πλάκας, καὶ θηροχλαίνου σηκὸν ὠμηστοῦ λύκου,ὃν Κρηθέως ἄμναμος ὁρμίσας σκάφοςἔδειμε πεντήκοντα σὺν ναυηγέταις.κρόκαι δὲ Μινυῶν εὐλιπῆ στελγίσματατηροῦσιν, ἅλμης οὐδὲ φοιβάζει κλύδων οὐδʼ ὀμβρία σμήχουσα δηναιὸν νιφάς.ἄλλους δὲ θῖνες οἵ τε Ταυχείρων πέλαςμύρμηκες αἰάζουσιν ἐκβεβρασμένουςἔρημον εἰς Ἄτλαντος οἰκητήριονθρυλιγμάτων δέρτροισι προσσεσηρότας·