ἔτεια κυδανοῦσιν οἰωνὸν θεάν.ἀκτὴν δὲ τὴν προὔχουσαν εἰς ἘνιπέωςΛευκωσία ῥιφεῖσα τὴν ἐπώνυμονπέτραν ὀχήσει δαρόν, ἔνθα λάβρος Ἲςγείτων θʼ ὁ Λᾶρις ἐξερεύγονται ποτά. λίγεια δʼ εἰς Τέρειναν ἐκναυσθλώσεται,κλύδωνα χελλύσσουσα. τὴν δὲ ναυβάταικρόκαισι ταρχύσουσιν ἐν παρακτίαις,Ὠκινάρου δίναισιν ἀγχιτέρμονα.λούσει δὲ σῆμα βούκερως νασμοῖς Ἄρης ὀρνιθόπαιδος ἵσμα φοιβάζων ποτοῖς.πρώτῃ δέ καὶ ποτʼ αὖθι συγγόνων θεᾷκραίνων ἁπάσης Μόψοπος ναυαρχίαςπλωτῆρσι λαμπαδοῦχον ἐντυνεῖ δρόμον,χρησμοῖς πιθήσας. ὅν ποτʼ αὐξήσει λεὼς Νεαπολιτῶν, οἳ παρʼ ἄκλυστον σκέπαςὅρμων Μισηνοῦ στύφλα νάσσονται κλίτη.Βύκτας δʼ ἐν ἀσκῷ συγκατακλείσας βοὸςπαλινστροβήτοις πημοναῖς ἀλώμενοςκεραυνίῃ μάστιγι συμφλεχθήσεται