Δηοῦς ἀνεῖναι μήποτʼ ὄμπνιον στάχυν,γύας τιθαιβώσσοντος ἀρδηθμῷ Διός,ἢν μή τις αὐτοῦ ῥίζαν Αἰτωλῶν σπάσαςχέρσον λαχήνῃ, βουσὶν αὔλακας τεμών.στήλαις δʼ ἀκινήτοισιν ὀχμάσει πέδον, ἃς οὔτις ἀνδρῶν ἐκ βίας καυχήσεταιμετοχλίσας ὀλίζον. ἦ γὰρ ἀπτέρωςαὐταὶ παλιμπόρευτον ἵξονται βάσινἄνδηρʼ ἀρέζοις ἴχνεσιν δατούμεναι.θεὸς δὲ πολλοῖς αἰπὺς αὐδηθήσεται, ὅσοι παρʼ Ἰοῦς γρῶνον οἰκοῦνται πέδον,δράκοντα τὸν φθείραντα Φαίακας κτανών.οἱ δʼ ἀμφικλύστους χοιράδας Γυμνησίαςσισυρνοδῦται καρκίνοι πεπλωκότεςἄχλαινον ἀμπρεύσουσι νήλιποι βίον, τριπλαῖς δικώλοις σφενδόναις ὡπλισμένοι.ὧν αἱ τεκοῦσαι τὴν ἑκηβόλον τέχνηνἄδορπα παιδεύσουσι νηπίους γονάς.οὐ γάρ τις αὐτῶν ψίσεται πύρνον γνάθῳ,πρὶν ἂν κρατήσῃ ναστὸν εὐστόχῳ λίθῳ