ἀγυιοπλαστήσαντες ἐμπέδοις πομαῖςπυκνὰς καλιάς, Ζῆθον ἐκμιμούμενοι.ὁμοῦ δʼ ἐς ἄγραν κἀπὶ κοιταίαν νάπηννύκτωρ στελοῦνται, πάντα φεύγοντες βροτῶνκάρβανον ὄχλον, ἐν δὲ γραικίταις πέπλοις κόλπων ἰαυθμοὺς ἠθάδας διζήμενοι,καὶ κρῖμνα χειρῶν κἀπιδόρπιον τρύφοςμάζης σπάσονται, προσφιλὲς κνυζούμενοι,τῆς πρὶν διαίτης τλήμονες μεμνημένοι.Τροιζηνίας δὲ πραῦμα φοιτάδος, πλάνης ἔσται κακῶν τε πημάτων παραίτιον,ὅταν θρασεῖα θουρὰς οἰστρήσῃ κύωνπρὸς λέκτρα. τύμβος δʼ αὐτὸν ἐκσώσει μόρουὉπλοσμίας, σφαγαῖσιν ηὐτρεπισμένον.κολοσσοβάμων δʼ ἐν πτυχαῖσιν Αὐσόνων σταθεὶς ἐρείσει κῶλα χερμάσων ἔπιτοῦ τειχοποιοῦ γαπέδων Ἀμοιβέως,τὸν ἑρματίτην νηὸς ἐκβαλὼν κέτρον.κρίσει δʼ Ἀλαίνου τοῦ κασιγνήτου σφαλεὶςεὐχὰς ἀρούραις ἀμφʼ ἐτητύμους βαλεῖ,