λυκαινομόρφων Νυκτίμου κρεανόμων,τῶν πρόσθε μήνης φηγίνων πύρνων ὀχὴνσπληδῷ κατʼ ἄκρον χεῖμα θαλψάντων πυρός,χαλκωρυχήσει καὶ τὸν ἐκ βόθρου σπάσειβῶλον, δικέλλῃ πᾶν μεταλλεύων γνύθος. οὗ φῖτυν ἠνάριξεν Οἰταῖος στόνυξ,βουβῶνος ἐν τόρμαισι θρυλίξας δέμας.ἔγνω δʼ ὁ τλήμων σὺν κακῷ μαθὼν ἔπος,ὡς πολλὰ χείλευς καὶ δεπαστραίων ποτῶνμέσῳ κυλίνδει μοῖρα παμμήστωρ βροτῶν. ὁ δʼ αὐτὸς ἀργῷ πᾶς φαληριῶν λύθρῳ,στόρθυγξ δεδουπὼς τὸν κτανόντʼ ἠμύνατο,πλήξας ἀφύκτως ἄκρον ὀρχηστοῦ σφυρόν.τρίτος δὲ τοῦ μάρψαντος ἐκ κοίλης πέτραςκέλωρ γίγαντος ὅπλα, τοῦ ποτʼ εἰς λέχος λαθραῖον αὐτόκλητος Ἰδαία πόριςἡ ζῶσʼ ἐς Ἅιδην ἵξεται καταιβάτις,θρήνοισιν ἐκτακεῖσα, Μουνίτου τοκάς·ὃν δή ποτʼ ἀγρώσσοντα Κρηστώνης ἔχιςκτενεῖ, πατάξας πτέρναν ἀγρίῳ βέλει,