δμηθέντες αἰχμάσουσι λοισθίαν βοὴνπύργων ὑπὸ πτέρναισι Παμφύλου κόρης.αἰπὺς δʼ ἁλιβρὼς ὄχμος ἐν μεταιχμίῳΜάγαρσος ἁγνῶν ἠρίων σταθήσεται,ὡς μὴ βλέπωσι, μηδὲ νερτέρων ἕδρας δύντες, φόνῳ λουσθέντας ἀλλήλων τάφους.οἱ πέντε δὲ Σφήκειαν εἰς Κεραστίανκαὶ Σάτραχον βλώξαντες Ὑλάτου τε γῆνΜορφώ παροικήσουσι τὴν Ζηρυνθίαν.Ὁ μὲν πατρὸς μομφαῖσιν ἠλαστρημένος Κυχρεῖος ἄντρων Βωκάρου τε ναμάτων,οὑμὸς ξύναιμος, ὡς ὀπατρίου φονεὺςπώλου, νόθον φίτυμα, συγγενῶν βλάβη,τοῦ λύσσαν ἐν ποίμναισιν αἰχμητηρίανχέαντος, ὃν χάρωνος ὠμηστοῦ δορὰ χαλκῷ τορητὸν οὐκ ἔτευξεν ἐν μάχῃ,μίαν πρὸς Ἅιδην καὶ φθιτοὺς πεπαμένονκέλευθον, ἣν γωρυτὸς ἔκρυψε Σκύθης,ἦμος καταίθων θύσλα Κωμύρῳ λέωνσφῷ πατρὶ λάσκε τὰς ἐπηκόους λιτάς,